Er zijn bands die je willens nillens tijdens hun bestaan vertrouwd maken met heel verschillende genres. Een pleidooi om een brede smaak te ontwikkelen. Daar weet Lantlôs van mee te praten. Dit soloproject van de Duitse muzikant Markus Skye (formerly known as Markus Siegenhort aka Herbst) werd in 2005 in het leven geroepen als black metal project en zo was dat ook te merken op de demo ‘Isem Himel’ en het debuutalbum ‘Lantlôs’ dat ingezongen werd door Alboin van Eïs. Voor de twee volgende albums ‘.neon’ (2010) en ‘Agape’ (2011) verraste Lantlôs ons met Stéphane ‘Neige’ Paut als zanger en een duidelijke keuze voor post black metal en shoegaze (kortom: blackgaze dus). Er kwam weer verandering in de sound op het vierde album ‘Melting Sun’ (2014). Nu zong Markus zelf en ging de muziek meer en meer de kant van alternatieve rock uit.

Dat wordt nu verder uitgediept op het inmiddels zesde studioalbum ‘Nowhere In Between Forever’ dat de voorganger ‘Wildhund’ opvolgt. Het is een spirituele trip in de glitterwereld van de jaren negentig geworden. Alternatieve rock, Indierock, pop, elektronica en een vrij synthetisch geluid zijn het resultaat. Het beheerst rockende ‘Daisies’ met lijzige zang klinkt erg opgewekt. Met afgekapte zang die bewust monotoon klinkt is ‘Cherries’ aan de beurt. Veel synthesizers en flinke vaart in ‘Oxygen’, maar songs als het dromerige ‘Numb TV Superstar’ en het met een emostem à la Britpop gezongen ‘’AutoGuard’ lonken te vrijblijvend naar pop. Een door een vocoder vervormde stem en gamegeluiden verwijzen waarschijnlijk ook naar de jaren negentig. Het klinkt allemaal ogenschijnlijk luchtig, maar met een angeltje. Er zijn trouwens ook twee songs, ‘Solar Death’ en ‘Ghost’ die traag en slepend verlopen en bijzonder wazig overkomen. Al bij al is dit toch wel een minder interessant album van Lantlôs dat ons minder ligt.