The Quill is terug met hun nieuwste album ‘Master Of The Skies’, en ik zal je vast vertellen dat het een verademing is. Twee jaar geleden kwam ’Wheel Of Illusion’ uit en ik kan dus wel zeggen dat de heren op dreef zijn. Als je elke twee tot vier jaar een nieuwe plaat smeedt dan spreekt dat vaak van enthousiasme en inspiratie. Waar ik de recensie van het vorige album begon met het aanprijzen van de voorkant van de plaat, doe ik dat hier gewoon ook. Een prachtige tekening van een piloot in één of andere machine – ik vermoed gezien de titel een straaljager, maar het kan net zo goed een tijdmachine zijn – die me doet denken aan ‘Aces High’, waar ik als tiener ook lang naar heb getuurd. Aan de buitenkant van de machine staart een legioen aan fabelachtige wezens deze piloot aan. Heel cool.

Het album opent met de stevige rocker en titeltrack ‘Master Of The Skies’, die gelijk inzet met een fijne Sabbath groove. Het tempo zit er lekker in en wie zich bezighoudt met genres (iets waar wij recensenten stiekem toch erg goed in zijn) zal opmerken dat de lijn tussen heavy metal en rock vervaagt in de zinderende ritmes die The Quill ons voorschotelt. Dit gaat door in ‘Dark City’, dat een hit-potentie heeft, en dan, als ‘You Can Not Kill My Soul’ begint, ben ik even bang dat we zijn aanbeland bij de “vereiste” ballad van elk rockalbum. Maar na anderhalve minuut peentjes zweten moest ik mijn armen de lucht in gooien terwijl er een bijna Slayerige gitaarloop zich meester van mijn oren maakte en er een snoeiharde riff werd ingezet. Dit nummer is op en top The Quill, omdat het perfect hard en zacht combineert. Mocht deze plaat je introductie zijn tot deze band dan ben je als je bij dit nummer aankomt ook gewend aan de stem van Magnus en kun je gerust alles loslaten en je mee laten voeren op zijn fijne vocalen.

Dat ik een beetje huiverig ben wat ballads betreft zal niet onduidelijk zijn. Dit komt vooral omdat veel rock- en metalbands de behoefte voelen elk album te begenadigen met een dergelijke compositie, en er maar weinig bands zijn die hier goed in zijn. The Quill vindt hier een ideale middenweg in door de twee ballads die dit album rijk is kort te houden. Nog geen twee minuten per stuk. Daardoor zijn ze goed behapbaar en worden ze totaal geen ergernis als je het album vaker luistert. De rest van de tracks hebben allemaal ook zware en snellere elementen en laten zien…nou ja, horen, dat deze band drommels goed weet wat ze aan het doen zijn en wat muziek is. Naadloos worden heldere gitaarstukken gecombineerd met gruizige, herhalende tonen waardoor het labeltje stoner rock hier ook niet misstaat. Afsluiter (als je ‘Master Of The Skies – Reprise’ niet meetelt) ‘Mastodon’ is een zware, logge hymne die, voor zover ik het kan beoordelen zonder achtergrondinformatie, een ode lijkt te zijn aan de vorig jaar overleden Brent Hinds, voormalig gitarist van stoner-formatie Mastodon.

Ik hou van The Quill en dit, samen met het feit dat ‘Master Of The Skies’ een meer dan degelijk album is, doet mij zeggen dat je er geen spijt van zult krijgen als je het aanschaft en een aantal keren draait en beluistert. Het heeft iets voor de rockers, het heeft iets voor de metalheads en good golly, het heeft iets voor de stoners onder ons!