Het is al wachten sinds 2015, maar eindelijk komt Pro-Pain eens met een nieuw album. Zanger/bassist Gary Meskil is het enige overgebleven originele lid, maar ondanks de vele wissels in de line-up heeft hij de voorbije jaren een bijzonder sterke band rond zich verzameld. De grootste verrassing van vorig jaar was de terugkeer van Eric Klinger, die tussen 1999 en 2007 al deel uitmaakte van de groep. Leuk detail: drie van de vier bandleden wonen tegenwoordig in België, en Gary kan je intussen gerust een halve Belg noemen. Hoewel Pro-Pain vooral bekendstaat als een echte tourband, bewijst het nieuwe album ‘Stone Cold Anger’ dat ze nog altijd perfect weten hoe je een knaller van een plaat maakt.

De opener ‘Oceans Of Blood’ laat meteen horen hoe hardcore hoort te klinken: rauw, stevig en toch met een herkenbaar refrein. Het daaropvolgende titelnummer ‘Stone Cold Anger’ zet die lijn verder, met frisse meerstemmige refreinen die het geheel een pakkend karakter geven.

Een opvallende verrassing is ‘Uncle Sam Wants You’. De tekst is allesbehalve vrolijk, maar muzikaal klinkt het nummer heerlijk punky en rock-’n-roll. Atypisch voor Pro-Pain, maar dankzij de lange meerstemmige refreinen een absolute meezinger die je niet meer loslaat. Opvallend is ook de toegenomen achtergrondzang. Die houdt het geheel nog steeds rauw en agressief, maar voegt tegelijk warmte en een extra laag pakkendheid toe. Voor technische hoogstandjes moet je niet bij Pro-Pain zijn, maar dat is nooit hun bedoeling geweest. De kracht zit in de eerlijkheid en de emotionele directheid. Gary schrijft vanuit het hart en durft daarbij een scherpe blik op de wereld te werpen.

Met drummer Jonas en leadgitarist Greg stond de band al sterk, maar de terugkeer van Eric Klinger tilt alles duidelijk naar een hoger niveau. De man is ook actief in een Oi-punk/hardcoreband en de meezingelementen vandaar heeft hij meegenomen naar dit album. Nog een hoogtepunt is afsluiter ‘Sky’s The Limit’, opnieuw een bijzonder sterke, pakkende meezinger. De helft van deze plaat lijkt nu al klaar om vaste waarde te worden in de setlist. Dit is zonder twijfel een van de sterkste Pro-Pain-albums in jaren. Misschien zullen sommige diehard fans opmerken dat het geheel iets minder agressief klinkt en meer richting toegankelijke, pakkende songs gaat. Maar wees gerust: er staan nog genoeg stevige tracks op, en de moshpit zal er heus niet rustiger op worden. Er zal alleen wat meer meegezongen worden en dat is een mooie evolutie voor een band die al vijfendertig jaar meedraait.