‘The Flight After The Fall’, het vorige album van Witch Ripper, was één van mijn muzikale hoogtepunten van 2023. Voor de achtergronden daarbij verwijs ik graag naar mijn review van toen.

Drie jaar later is de opvolger daar met de titel ‘Through The Hourglass’. Op het eerste gezicht is er weinig veranderd; de line-up van de band is stabiel gebleven en het album komt weer uit via Magnetic Eye Records (wat betekent dat de CD hier goed leverbaar zal zijn maar dat je het vinyl hoogstwaarschijnlijk zelf zal moeten importeren uit de U.S.). Ook het artwork is in dezelfde stijl als de voorganger.

Belangrijkste vraag is natuurlijk hoe de band zich op muzikaal vlak heeft weten te ontwikkelen. Witch Ripper heeft een eigen stijl die zich voornamelijk laat kenmerken door de twee totaal verschillende zangstijlen van enerzijds Chad Fox en anderzijds Curtis Parker (ook beide gitaar). Dat is op ‘Through The Hourglass’ niet anders. Toch klinkt het nieuwe album anders dan ‘The Flight After The Fall’. De nummers zijn ruiger en leunen meer tegen metal aan, waar op de voorgaande plaat de stoner invloeden nog talrijker waren.  Herkenbaar zijn de nummers dus nog steeds maar ook wat minder toegankelijk dan voorheen. Tel daar de progressieve saus bij op en zeker ook het lekker inventieve drumwerk van Joseph (Joe) Eck en de link naar een band als Mastodon is snel gelegd.

Witch Ripper vraagt deze keer dus wat meer investering van je tijd om de tracks beter te leren kennen. Als je dat doet openbaren zich echter juweeltjes als ‘The Clock Queen’ en ‘The Spiral Eye’ die ongelooflijk knap in elkaar zitten. Irene Barber krijgt op de laatste track ook de ruimte om als gastzangeres haar noten toe te voegen wat wonderwel goed werkt in het koorwerk (!). Op het intro ‘Odyssey In Retrogade’ na klokken de tracks allemaal rond de zeven minuten.

Ik hoor in de wandelgangen dat er plannen worden gesmeed voor een Europese Witch Ripper tournee. Ik kijk daar met smart naar uit.