Vijfentwintig jaar na de oprichting van de band brengt Myrath het zevende studioalbum deze maand uit. Voor mij is het tien jaar geleden dat ik ze ontdekte met hun vierde plaat ‘Legacy’ dat opende met het waanzinnige ‘Believer’. Voor de mensen die dat niet kennen, ga vooral zoeken. De combinatie van oriëntaalse muziek en metal is natuurlijk iets wat wel even anders is dan wat we gewend waren, voor mij is het geniaal. Wat helpt is dat zanger Zaher een dijk van een stem heeft. Je kunt hem zelfs vinden op het album ‘The Source’ van Ayreon. Hij heeft ook weer een leuke kant door op zijn Facebookpagina geregeld filmpjes te plaatsen waar hij samen met zijn dochter muziek maakt. Natuurlijk heeft zij daar de hoofdrol.

Eind maart komt Wilderness of Mirrors uit. Deze geluksvogel mocht hem al vast beluisteren. Mag ik eerlijk zijn dat ik toch even schrok de eerste minuten? Na de oosterse intro is het openinsnummer ‘The Funeral’ voornamelijk traditionele progressive metal. Bijzonder goed, dat dan weer wel. Maar ik miste toch iets, dat kan natuurlijk omdat we door deze band meestal wel erg verwend worden. Of het is een slimme zet omdat daarmee het tweede nummer ‘Until The End’ des te beter binnenkomt. Elize Ryd mag haar kunsten hier vertonen en dat levert een prachtig duet op. De toon is vanaf dat moment gezet en de glimlach op mijn gezicht wordt gedurende de plaat alleen maar groter. Gedurfd maar erg goed geslaagd is het nummer ‘Les Enfants Du Soleil’ waar kinderen een groot deel van de zang voor hun rekening nemen en Zaher ze prachtig aanvult. De vele oosterse details maken het een cadeautje. Terwijl ik nog even nageniet neemt de band een afslag met het complexe maar lekker meezingbare ‘Still The Dawn Will Come’. Dat moet live een pareltje worden. Zo zit je halverwege de plaat en is al duidelijk dat het album met deze nummers al ruimschoots de moeite waard is. Myrath is een band die gaat voor de topprestatie en dat merk je op de tweede helft. Het is alsof het met elk nummer alleen maar beter wordt zonder in herhaling te vallen of te kiezen voor de makkelijke route. Hoe dat verloopt ga ik niet verklappen behalve dat ik toch echt nog iets wil zeggen over het slot ‘Through The Seasons’. Het is niet allen een prog kunststuk met verrassing na verrassing in melodie en het duizelt je bijna wie nu weer de lead neemt. Het heeft een flinke hoeveelheid instrumenten waar Arjen Lucassen haast jaloers op zou worden. Het einde van het lied en daarmee van de plaat is zo mooi en dromerig dat het pijn doet dat de plaat afgelopen is.