Gaerea houdt de vinger aan de pols, want de mysterieuze Portugese band brengt zowat elke twee jaar een nieuw werkje uit waarop veel te verkennen is. Ditmaal gaat dit zelfs gepaard met een overstap van Season Of Mist naar Century Media, dat betekent dat het goed gaat met ons illustere kwartet. Na het vorige album ‘Coma’ uit 2024 – waarop al enige cleane zang en keyboards hun intrede deden – is men in een stroomversnelling gekomen qua nieuwe muzikale ideeën. Verstilde passages doen de furie beter uitkomen, veel nieuwe instrumenten komen aan bod, orkestrale arrangementen geven het materiaal meer diepgang en vooral gitarist Alpha, die sinds 2022 ook de leadzang op zich neemt, heeft zich ontpopt tot een vocale kracht om U tegen te zeggen.

Ten tijde van ‘Coma’ meldden we reeds dat Gaerea niet enkel meer staat voor inventieve black metal, maar het gaat veel breder. Nu valt de ruwe zang eerder in het death growls kamp en voegen we er post metal bij. Onze gemaskerde vrienden zijn stijlen ontgroeid, ze zijn Gaerea in al hun glorie. Wat dat ook moge zijn. Tenslotte zijn ze nu al tien jaar bezig, op dit vijfde album tonen ze vol overgave wat ze allemaal in hun mars hebben. Dat gaat van start met ‘Luminary’ dat spoedig uitbarst in een intens gebalde, drassig klinkende track met een akelig randje. De gulzige death metal grunts van Alpha doen een beetje aan Fernando Ribeiro (Moonspell) denken, maar in het uitnodigende refrein zingt hij halfclean op rasperige wijze. Let op de vette, moderne gitaarsound. Ook de eerste single ‘Submerged’ is een bijna verstikkend volgepropte belevenis waarin enerzijds ruwheid en anderzijds koesteren (cleane zang, keyboards) de sfeer bepaalt. Temidden van het tumult houdt men geregeld halt om eerder dromerig uit de bus te komen. Intussen blijft drummer XI veelal een tikkende tijdbom met zijn maniakale stijl. In het weergaloos brute ‘Hellhound’ komt hij dan weer extra inventief uit de bus. Gaerea omhelst moderne metal in het gejaagd opsommende ‘Uncontrolled’ met zijn laaggestemde, groovende gitaren, terwijl hier ook een klassieke gitaarsolo te spotten valt. De meest catchy songs op dit album zijn de singles ‘Phoenix’ en ‘Nomad’ waarvan de clean gezongen refreinen niet meer uit mijn hoofd weg te branden zijn. Ook hier een puike opbouw van elk nummer. Rust vinden we dan weer volop in het weemoedig en clean gezongen ‘Cyclone’. Erg mooi en meeslepend. Experiment viert hoogtij in de ambient track ‘LBRNTH’ want daar maken synths en drums de dienst uit, terwijl gitarist Delta sfeervolle vrouwenzang toevoegt. Onze favoriet is de acht minuten durende kanjer ‘Stardust’. Het bewijst dat je toch net wat imposanter uit de hoek komt als muzikant wanneer je schrijft vanuit persoonlijke ervaringen. We dromen weg bij de sensitieve cleane zang, zijn ontroerd door de tekst, gevolgd door een wanhope eruptie vol smart. Verrassend einde en ook weer een perfecte opbouw met spanningsbogen. ‘Loss’ is een gedurfd, maar subliem album dat metalfans van alle leeftijden uit welk subgenre van metal dan ook, zal aanspreken. Zonder een knieval voor de commercie hebben onze gemaskerde vrienden een eigen gezicht getoond, hoe vreemd dat ook in deze context van blijvende anonimiteit mag klinken.