In Nederland worden we behoorlijk verwend wat betreft Evergrey concerten, want terwijl we dit schrijven in aanloop naar de release van ‘Achitects Of A New Weave’, speelt de Zweedse progressieve metal formatie alweer drie concerten in ons land. Dat is niet eens verwonderlijk, want van in het begin kreeg Evergrey bijvoorbeeld (letterlijk) een podium op het ProgPower EU festival in Baarlo. Ze waren daar regelmatig te gast.

Tegenwoordig is Evergrey een meer geordend en hardwerkend vijftal dat met grote regelmaat nieuw werk aflevert. Zo verschijnt dit vijftiende studioalbum exact twee jaar na voorganger ‘Theories Of Emptiness’. Het maakt een opgewektere indruk dan eerdere worpen. Melancholie blijft de boventoon, maar de klagende vorm is omgezet in daadkracht en hoop. Zo was het altijd wel, maar het is vooral muzikaal dat men kiest voor een nog toegankelijkere vorm van progressieve metal. Net als bij vorig album, heeft de band het vertrek aangekondigd van één van de leden, in dit geval hebben ze gitarist Henrik Danhage al maanden niet gezien of gehoord en kondigde men onlangs de officiële inlijving van nieuwe kracht Stephen Platt (Scar Symmetry) aan. Hij was al geruime tijd te zien als vervanger tijdens de shows, maar dit album is voornamelijk geschreven en opgenomen door Tom S. Englund en bassist Johan Niemann die ook heel wat gitaarsolo’s voor zijn rekening neemt. Dat zal hem verheugd hebben. Samen met toetsenist Rikard Zander is dit het kloppende hart van Evergrey.

We treden het album binnen via de intro ‘Welcome To The Pattern’ waarin een donkere, gewichtige verteller opduikt. ‘The Shadow Self’ is energiek met lage, vette riffs en de o zo typische zang van Englund. Wilde gitaarsolo’s worden gesublimeerd door samenzang in de refreinen. De vlotte toetsenmelodie in ‘Architects Of The New Weave’ komt recht uit classic rock, dit smooth uptempo nummer is een voorbeeld van catchy progmetal. De single ‘The World Is On Fire’ bevat heel wat elementen, een waar genoegen om mee te reizen op al deze verschillende emoties. De band verstaat de kunst om toch homogeen te klinken en alleen al de zang kent meerdere timbres, zoals lekker smeuïg in ‘Heaven’, een vluggere song uit de reeks. Naast deze songs die dynamiek en energie uitstralen, zijn er ook enkele bedachtzame tracks. Het verhalend gezongen ‘The Script’ en het vol verlangen vertolkte ‘Longing’ (let op de ruimtelijke toetsen en smachtende gitaarsolo) zijn daar mooie voorbeelden van. Het toppunt van opgewektheid vinden we als tegenpool in ‘Leaving The Emptiness’. Twee iconen van de Gothenburg scène vinden elkaar in een duet. Mikael Stanne (Dark Tranquillity) is te horen in het vlotte uptempo ‘A Burning Flame’. Evergrey rondt deze keer af met het epische ‘The Prophecy’ dat groots en ietwat trager is. Op die manier hebben we het volledige plaatje waarom Evergrey over heel de wereld fans blijft enthousiasmeren. Herkenbaar, maar recht uit het hart.