Een zeldzame conjunctie vond plaats in aanloop naar de release van het nieuwe Wolfchant album ‘Echoes Of A Time Once Past’. Het gebeurt namelijk niet dikwijls dat we één van de leden van een band spreken vóór de releasedatum en dan vlak nadat het album verkrijgbaar is, ze live aan het werk kunnen zien in onze contreien. Dat was nou net wél het geval bij deze Duitse Viking metal band. Ze gingen namelijk op tournee met Ereb Altor, Skyforger en Belore in februari. We komen dus beslagen ten ijs (letterlijk, want één van de zeldzame Belgische sneeuwbuien manifesteerde zich op de heenweg). Maar goed, dit terzijde.

Wolfchant herinneren we ons nog van hun eerste albums op het kleine, Oostenrijkse CCP Records dat voornamelijk pagan metal bands tekende. Ze zijn inderdaad al meer dan twintig jaar bezig en brengen nu hun achtste studioalbum ‘Echoes Of A Time Once Past’ uit. Het is een poosje stil geweest rond de band uit St. Oswald, want hun vorige worp met nieuw materiaal was ‘Omega : Bestia’ in 2021. Intussen bleven ze wel actief als liveband en namen zelfs hun bekendste album ‘A Pagan Storm’ (2007) opnieuw op met de huidige band. Daarin vinden we nog steeds gitarist Skaahl en zanger Lokhi, maar tegenwoordig is het een sextet met twee gitaristen, twee zangers en een ritmesectie.

Wat we horen bevalt ons prima. De songs (allen zo’n vijf à zes minuten in lengte) zijn ruw, maar vanwege hun directe stijl erg toegankelijk, ja zeg maar aanstekelijk. Hetgeen erg belangrijk is in de sound van Wolfchant is de epische geladenheid. Dat merken we al tijdens ‘Arcades Of Time’, de intro met akoestische gitaarmelodie, heidense koorzang en een filmisch aspect. Vlak daarna barst ‘Under A Twilight Star’ los, vrij ruwe Viking metal met vurige gitaarsolo’s, keyboards onderbouwing en de sfeer zit er meteen in. De cleane zang doet zelfs wat power metal achtig aan, net als bij Ensiferum. Die band, alsook Varg of Finsterforst, kunnen we vermelden als min of meer stijlgenoten. Dit komt echter uit het Beierse woud (dicht bij Tsjechië) en niet uit het Zwarte Woud zoals bij Finsterforst.

Het bepalende kenmerk van Wolfchant is twee zangers. Lokhi staat in voor de zwartgeblakerde knekelzang en Nortwin voor de cleane, maar forse en soms wat onzuivere zang. De singles ‘Goddess Of Fire’ en ‘Lifeblood’ zijn onweerstaanbaar door hun catchiness. De lage, cleane zang in ‘Goddess Of Fire’ is erg verhalend en wordt opgesmukt met accordeon, wat ons eraan herinnert dat dit bovenal pagan/folk metal is. De sterke refreinen, ook dat van ‘Lifeblood’, doen de rest. Het in het Duits gezongen ‘Dem Sturme Voraus’ klinkt, zoals verwacht, wat ruwer qua vocale inkleuring. De nummers worden geregeld voorzien van symfonische arrangementen, dat valt op in alle volgende tracks. Het is een toegevoegde waarde die zeker niet mis is, juist geproportioneerd. Ook de single uit 2023 ‘Witchfinder’ is van de partij. In de laatste songs weet de band eveneens te boeien met alle vermelde ingrediënten, zodat het hoog tijd wordt dat dit buiten Duitstalig gebied ook doorbreekt. Ze hebben tenslotte al gespeeld op festivals als Wacken en Summer Breeze en 70,000 Tons of Metal cruise. Robuust vakmanschap met aangename balans tussen ruw en toegankelijk!