De band Spock’s Beard bestaat al vanaf 1992, maar in deze vorm pas vanaf 2024, live althans, en vanaf 2025 op plaat, al zijn er wel wat leden die al heel lang in de band zitten. Alan Morse, mede oprichter en gitarist (1992), Dave Meros bassist (1993), Ryo Okumoto keyboards (1995), Ted Leonard zang / gitaar (2011), en drummer Nick Potters (2025) maakt het 5-tal compleet. Alle bandleden verzorgen achtergrondzang. Daardoor krijgen we een heel mooi vol geluid en vaak meerstemmig waar uw verslaggever erg van houdt.

Bij het eerste nummer ‘At The End Of The Day’ is het geluid nog niet helemaal goed, maar het intro knalt er wel lekker in. Met ongeveer 16 minuten wordt de toon gezet, met wat ons te wachten staat; langgerekte composities/ Het 2^e nummer is met 6 en een halve minuut één van de kortere nummers. ‘Invisible’ komt van het nieuwe album ‘The Archaeoptimist’, het a capella meerstemmig intro is gaaf en gaat live eigenlijk ook wel goed. Bij het 3^e nummer ‘Crack The Big Sky’ komt Ryo het pianootje van zanger Ted even afstellen, want daar is hij een beetje mee aan het kloten, maar als Ryo langs is geweest klinkt het al een stuk beter.

Als de band  ‘Electric Monk’ inzet, zegt Ted dat ze eindelijk een drummer hebben die Nick heet en ook nog eens kan zingen, Natuurlijk een grapje naar de vorige drummer / zanger Nick D’Virgillio. We hebben een paar nummers uit vroegere tijden zoals ‘On A Perfect Day’ uit 2006, ‘Walking On The Wind’ uit het jaar 1996 en ‘Go The Way You Go’ uit 1995. We slaan de periode waar albums als ‘X’, ‘Brief Nocturnes And Dreamless Sleep’, ‘The Oblivian Particle’ en ‘Noise Floor’ uitkwamen helemaal over. Het is natuurlijk een hele opgave om een tracklist van ongeveer 2 uur samen te stellen als je 14 albums hebt uitgebracht. Maar ik denk dat het een mooi lijstje is geworden. De akoestische gitaar op ‘On A Perfect Day’ is niet heel goed te horen, de geluidsman laat eerlijk gezegd wel meer steekjes vallen vanavond, maar de band lost dat redelijk op met technisch goed samen spel, zoals op bijvoorbeeld ‘Electric Monk’, met het duo gitaarspel van Leonard en Morse, die toch wel laat zien dat hij een hele goede gitarist is die met zijn improviseren en zonder plectrum een jazzy stijl heeft. En dan valt er af en toe een nootje weg, maar het klinkt heel gaaf.

Voordat ze het titelnummer van het nieuwe album beginnen, vraagt de zanger of we klaar zijn voor een ruim 20 minuten  durend nummer ‘The Archaeoptimist’ is een episch muziekstuk met mooie tempowisselingen en meerstemmige zang. Al lijkt toetsenist Ryo een probleempje te hebben met zijn aansluitingen, hij speelt onder het frotten de kabels gewoon door. Bij het laatste nummer ‘Go The Way You Go’ is er ruimte om bijna alle bandleden even hun momentje te geven. De drumsolo van Nick in het begin van het nummer, dan komt Ryo met zijn draagbare keyboard (keytar), en Alan Morse gaat ook nog even tekeer op zijn gitaar. Dde man heeft ook nog humor, met zijn rare fratsen op het podium. Na 9 nummers en ruim 2 uur verder zijn we aan het einde gekomen van deze wel hele gave show. En de heren zijn niet te beroerd om meteen na het optreden bij de merchandise stand even handtekeningen te zetten en een praatje te maken, mooi dat ze dat doen.

Setlist van vanavond:
1. At The End Of The Day
2. Invisible
3. Crack The Big Sky
4. Electric Monk
5. On A Perfect Day
6. The Archaeoptimist
7. Walking On The Wind
8. Next Step
Toegift:
9. Go The Way You Go