MØL is een Deense band van de nieuwere generatie. Dit vijftal bestaat uit dertigers. De band werd in 2012 opgericht in Aarhus en viel zo’n vier jaar later in de plooi. Eerder bracht en na twee EP’s het debuutalbum ‘Jord’ (2018) uit en ‘Diorama’ (2021). Vijf jaar later voegen de heren er ‘Dreamcrush’ aan toe, een album over dromen en hoe die een invloed op je leven kunnen hebben. Soms inspirerend, anderzijds kan dit ook erg beklemmend worden of zelfs tot obsessieve tendensen evolueren. Naast de bevrijdende invloed, loert er dus ook gevaar om de hoek. Al deze emoties dragen bij tot elf (compacte) songs. De muziek van MØL eist weinig geduld of doorzettingsvermogen, je ontdekt al meteen erg catchy melodieën in de zang en muziek. Daartegenover staat dat zanger Kim Song Sternkopf overschakelt van poeslieve cleane emozang naar black metal gekrijs. Telkens weer. In die optiek is een brede smaak dus wel aangewezen.

MØL klinkt anders dan onze portie black metal waar we gewoonlijk naar luisteren. Hun hybride van pop en extreme metal mag dan gedurfd zijn, toch richt de band zich duidelijk op een breder publiek. Misschien ligt het ook aan de productie, die is anders aangepakt. Er worden invloeden van My Bloody Valentine, Cocteau Twins en Smashing Pumpkins vermeld, maar daar ben ik het niet mee eens. Wel lijkt de band me een aanrader voor lui die ook van Deafheaven houden. Je ontdekt heel wat new wave invloeden, incluis synthesizers en electro geluidjes. De dromerigheid van shoegaze duikt op in de cleane zang. Die droom wordt zonder blikken of blozen aan flarden gescheurd wanneer de rauwe knekelzang met soms verschroeiend gekrijs het overneemt. Aan beide kanten van het muzikale spectrum gaat MØL nog net een stapje verder. Van honingzoet naar (meestal wel verstaanbaar) gekrijs. Na elf songs is het recept wel gekend en kunnen we beginnen met verder nieuwe oorwurmmomenten te ontdekken. De band is nu klaar om er live tegenaan te gaan.