Dit Amerikaanse zestal maakte meteen indruk met hun eerste plaat ‘Mourning Moon’ (2023). Daarop mengen ze op een heel eigen manier deathrock, punk en hardcore tot een samenhangend geheel. Sommige luisteraars pikken er zelfs een zweem van gothic uit, al hangt dat sterk af van persoonlijke smaak. De twee gitaristen bouwen hun songs op rond repetitieve patronen en donkere melodielijnen die af en toe doen denken aan het werk van Killing Joke, maar dan met extra rauwheid en gevoel. Het resultaat klinkt fel en driftig, maar draagt tegelijk een duidelijke melancholie in zich.

Frontman/gitarist Jake Murphy versterkt dat gevoel met zijn diepe, bijna baritonachtige stem, waarmee hij moeiteloos schakelt tussen zingen, schreeuwen en fluisterende passages. Op hun tweede album ‘New Day Symptoms’ wordt die stijl verder aangescherpt. Je hoort soms onmiskenbare punkinvloeden, dan weer echo’s van Killing Joke, Samhain of zelfs Nirvana. Meteen in opener ‘Look Away’ laat Jake horen hoe krachtig hij emoties kan overbrengen, inclusief een halve grunt. ‘No Hand To Lead’ vertraagt het tempo en voelt aan als een soort tijdloze rocksong, terwijl ‘Burials of Birth‘ teruggrijpt naar rauwe punk met een subtiele gothic inslag. Mee-neurie refreinen staan niet op de voorgrond, maar wat je wel krijgt is een oprechte sound en tien nummers die zonder zwakke plekken overeind blijven.