Eens temeer is de Poetic Edda uit de noordse mythologie en IJsland inspiratie geweest voor een band, ditmaal uit het Hoge Noorden van Polen waar Hér in Gdansk werd opgericht. Hér is IJslands voor ‘here’ (hier) en dit markante vijftal geeft er een lichtjes fantastische muzikale inkleuring aan. Origineel en speciaal houden zij vanaf de lange intro van ‘Chant’ de luisteraar in de ban. Er komt zelfs geen (gewone) gitaar aan te pas, wel repetitieve percussie, viool, saxofoon en basgitaar. Plus bezwerende gezangen en een diepe croonerstem. Betoverend is dit!

Dat bijna elf minuten durende ‘Chant’ opent obscuur met ratelende percussie, maar wanneer er primordiale keelklanken bij komen, krijgen we een Heilung gevoel. Maar er is ook een declamerende lage stem en de opbouw van minimalistisch naar weelderiger is spannend. Er zijn immers mooie vioolmelodieën die je bij de nek grijpen. We hebben ons een weg geslingerd doorheen deze repetitieve muziek en dit is waarlijk een ‘chant’ om in trance te komen of te besluiten dat dit niets voor jou is. Geef het echter niet te vlug op, want de rest is heel anders. Dat zijn kortere songs, elk met een verschillend timbre en bepaald indrukwekkend.

‘Needles And Bark’ kan bijvoorbeeld op kousenvoeten een hit worden. Er weerklinkt welhaast vrolijke percussie en een lage, rustige stem heeft een bezwerend timbre. De sfeer doet me zelfs aan het solowerk van Scott Walker denken van The Walker Brothers, al is dit minder depressief. Halverwege het nummer wordt wel een krabbelende chaos op viool en sax gecreëerd die beklijft. Het weeë geluid van viool, percussie en een prevelende stem bepalen ‘Going Down’. De sobere achtergrond is erg repetitief en beperkt, maar zonder hiaten. Erg ritmisch en wanneer men zingt ‘we’re all going down’ nemen we onze opmerking over ‘niet depressief’ even terug. Nog meer viool en bas met bedachtzame baritonzang in ‘Patience In Observation’. Dit heeft een vredig gevoel. In ‘Slipknot’ dansen viool en sax om elkaar heen, frivool fladderend. Met een bezwerend gesproken stem doet drama zijn intrede en het eindigt apocalyptisch in de trant van het ‘666’ album van Aphrodites Child. Ook de twee volgende songs weten een perfect amalgaam van krassende violen en prominente bas te handhaven. En die warme stem natuurlijk… Men flirt met oergevoelens, maar dit heeft ook een elitair, kunstzinnig aureool. Schitterend!