Zet je schrap, trek je rubberen laarzen aan en bereid je oren voor op een modderbad van death metal, Sanguisugabogg is terug! De band die klinkt alsof ze in een rioolstudio opnemen (en dat als compliment bedoelen) serveert opnieuw een portie brute riffs, lompe grooves en teksten die je oma beter niet leest. Hun nieuwste album is geen luisterervaring, het is een survivaltocht – maar dan eentje waar je stiekem van geniet. Tijd om te ontdekken of deze plaat ons weer met een glimlach door de grindmolen trekt. Uiteraard passeren er ook de nodige gastbijdrages en deze komen van medekompanen Peeling Flesh, Full Of Hell en Cattle Decapitation.

Tijd verspillen aan één of andere obscure intro wordt niet gedaan. Met ‘Rotted Entaglement’ wordt direct hevig van start gegaan. Drummer Cody Davidson speelt of zijn leven ervan afhangt en houdt het betere beukwerk zo’n heel album lang vol. Opvallend is de zware grunt van zanger Devin Swank die zelfs nog eens tijd heeft om er een langgerekte piggyscream tussen te voegen. Het volgende ‘Felony Abuse Of a Corpse’ (inspiratie voor lekker gore titels is er genoeg) krijgt een gastbijdrage van Peeling Flesh, nog zo’n brute slam death metalband.

Het gitaarwerk nestelt zich comfortabel in de middenmoot qua snelheid, geen halsbrekende riffs hier,

waardoor het geheel zompig aanvoelt. Het is alleszins een stevige workout voor de spieren.

Devin spuugt zijn grunts uit alsof hij net een demon heeft ontbeten, terwijl de gastzanger er een schepje bovenop doet met een hogere toon die perfect synchroon meeloopt. Denk aan een duet tussen een brullende beer en een zingende banshee, heerlijk chaotisch. Naar het einde toe gaat het tempo flink omhoog en krijg je een bijna onmenselijke rioolputjesdienst te horen waarna een drumsolo naadloos de overgang naar het volgende nummer inluid.

Het zijn niet alleen de zang en drums die de show stelen, ook het gitaarwerk laat zich van z’n beste kant zien met heel veel afwisseling in de riffs en stukken leadgitaar erdoor. Elk nummer heeft op zich een eigen karakter waardoor het opvalt in de massa.

Neem nu ‘Semi Automatic Facial Reconstruction’: daar komt Travis Ryan van Cattle Decapitation even binnengewandeld om met zijn kenmerkende hoge krijszang een duet te brengen met Devin’s diepe grunts. Een vocale clash van titanen, zeg maar. En dan is er nog ‘Paid In Flesh’, de opvallend lange afsluiter. Een epische uitzwaai die nog even alle registers opentrekt voor het doek definitief valt.

Het begint zoals je van Sanguisugabogg mag verwachten: lompe riffs, brute energie, en een strak tempo dat je recht in de maag stompt. Maar halverwege gooit het nummer de handrem erop en hoe!

Plots zak je weg in een modderpoel van supertrage, loodzware metal die voelt alsof de muren op je af komen. Het ongemak kruipt onder je huid, en dat is precies de bedoeling. Daarbovenop krijg je een rauwe mix van diepe grunts en ijzingwekkende screams. De gestoorde metalband Full Of Hell doet ook een duit in het zakje en dan weet je meteen dat het menens is. Track na track bewijst Sanguisugabogg dat ze in zes jaar tijd een indrukwekkende evolutie hebben doorgemaakt. Op hun derde album klinken ze als een deathmetalmachine die op volle kracht draait: meedogenloos en bruut, zonder te vervallen in overdreven snelheid.