Het is niet helemaal duidelijk of Via Dolores nu een project of een volwaardige band moet zijn, maar centraal staat in elk geval Gildas Le Pape. Hij neemt de zang, koorzang, gitaren en bas voor zijn rekening. Voor wie hem niet kent: in 2007 sloot hij zich aan bij het legendarische Satyricon, met wie hij zes jaar lang de wereld rondtourde. Daarna verkende hij een breed muzikaal spectrum, tot hij in 2023 zijn goede vriend Frost — drummer van Satyricon — vroeg om mee te werken aan ‘Guerre et Paix’, het debuut dat nu eindelijk klaar is.

De basis van de muziek ligt stevig in de Noorse black metal, maar Gildas kijkt veel verder dan dat en verwerkt een hele reeks andere invloeden in zijn sound. Opvallend zijn zijn gitaarpartijen, die balanceren tussen melodie en melancholie. Ook de zang springt in het oog, met teksten in het Frans, Engels en Noors.

Het album bestaat uit zeven nummers die elk ongeveer zeven minuten duren, met uitzondering van de afsluiter ‘Visdommens Vei II’. Licht verteerbaar is het geheel dan ook zeker niet, maar wel bijzonder intrigerend. Vanaf de opener ‘Communion’ valt meteen op hoe strak alles klinkt. De track bevat stevige black metal, schakelt halverwege over naar een soort spreekstem en gaat daarna vlot terug naar volle snelheid. Vooral het drumwerk van Frost springt eruit: messcherp, perfect getimed en geen foutje op te merken. Het daaropvolgende ‘Un Franc Soleil’ klinkt een stuk melodieuzer. De raspende zang geeft het nummer een eigen, herkenbare sfeer. De gitaren leggen hier meer nadruk op melodie en atmosfeer. Opnieuw duikt halverwege een vertellende stem op, ditmaal plechtig en bijna ceremonieel. De Franse lyrics geven het geheel een bijzondere, licht lugubere toon. Het sterke gitaarwerk verdient zeker een vermelding.

De combinatie van snelle black metal met bijna progressieve passages werkt verrassend goed. Je wordt meegezogen door de melancholie en melodieën, maar dan in typisch Noorse blackmetalstijl. Elk nummer brengt wel een nieuwe wending. Zo bevat ‘Omniprésents’ zelfs stukken koorzang.

Het tien minuten durende ‘Ultime Tourment’ gaat wat trager van start, maar laat opnieuw horen hoe getalenteerd Frost is. De lange instrumentale stukken vervelen geen moment.

De eerste afsluiter, ‘Visdommens Vei I’, valt op door het prachtige gitaarspel, waarin melodie centraal staat, en drumwerk dat wisselt tussen langzaam ritmisch en explosief intens. Zelfs een huiselijk klinkend koor à la Bathory ontbreekt niet. De afsluiter, ‘Visdommens Vei II’, bestaat volledig uit diepe Gregoriaanse koorzang, waardoor je je zo in een donkere gotische kerk waant waar duistere rituelen plaatsvinden.

Fans van Satyricon, Bathory en Kampfar gaan hier ongetwijfeld van smullen.