De Desertfest wereld opent nog eens zijn deuren met Howling Giant. Deze Amerikaanse band (nota bene uit de hoofdstad van country Nashville Tennessee) kwam voor het eerst onder onze aandacht met MERS’ redux albums van Pink Floyd en Alice In Chains. Lang opererend als trio werden ze in 2014 opgericht en brachten om te beginnen drie EP’s uit, gevolgd door een debuutalbum ‘The Space Between Worlds’ in 2019. Met ‘Glass Future’ (2023) werd de volgende stap gezet.

De bezetting van Howling Giant bestaat uit zanger/gitarist Tom Polzine, Zach Wheeler op drums en de eveneens in de VS wonende Sebastian Baltes op bas. Hij is de zoon van de legendarische Accept bassist (tot 2018) Peter Baltes. In 2023 speelde de senior ook in U.D.O. Voor dit vierde album heeft men een tweede gitarist aangeworven, Adrian Lee Zambrano. Hij speelt ook synthesizer. Hoewel hij de band pas vervoegde aan het einde van het schrijfproces, heeft hij toch duidelijk zijn stempel op ‘Crucible & Ruin’ gezet. Het klinkt veel voller en met meer pit.

Vier songs overschrijden de 6-minutengrens en opener ‘Canyons’ is daarvan het eerste. We horen toegankelijke stoner rock met een vrij egale stem van Tom Polzine. De eerste nummers blijven een beetje op de vlakte, de zang is een tikkeltje lijzig, maar de vurige gitaarsolo’s maken veel goed. Het voordeel van de toegankelijkheid van het materiaal, is dat de songs al spoedig herkenbaar zijn. Het instrumentale ‘Lesser God’ leidt ons naar het wildere ‘Beholder I: Downfall’ en dat ragt lekker voort. Vanaf dan wordt het zelfs beter en beter. ‘Archivist’ opent met spannende drumpatronen en sobere gitaarnoten, maar wordt heel stuwend. Dit wordt spannend opgebouwd tot de zang erbij komt na twee minuten. Die zang is trouwens geregeld meerstemmig, want alle leden dragen vocaal ook een steentje bij. Het rustige ‘Scepter And Scythe’ vangt aan met drums, dan bas, dan pas gitaar en wordt verhalend gezongen. Een zware gesamplede stem maakt gewag van ‘aliens’ in ‘Melchor’s Bones’, dat is ook even iets anders. Je zou denken dat het 1 minuut durende intermezzo ‘The Observatory’ verwaarloosbaar is, maar er valt toch iets leuks over te vertellen. Gastmuzikant Kim Wheeler horen we hier op synthesizers en EWI. En wat is EWI? Een elektronisch blaasinstrument, uitgevonden in de jaren zeventig en het lijkt me handig in gebruik in conjunctie met synthesizers. Zo leren we altijd bij en laten we ons het laatste nummer ‘Beholder II: Lanyrinth’ welgevallen. Dat is uiteraard het vervolg op het vijfde nummer. Het duurt even eer de stoomtrein weer op dreef komt, maar vurige gitaarsolo’s leiden naar een climax. Best een leuke band als je op Desertfest eens wat catchiër wil tussen al die zompige, ondoorgrondelijke gitaarmuren.