Toen drummer Martin Lopez in 2006 het drukke tourleven met Opeth ontvluchtte, richtte hij na verloop van tijd toch weer een band op. Het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Maar goed ook, want nu, twintig jaar later, heeft Soen intussen bewezen een belangrijke pion te zijn in de progressieve rock/metal wereld met wereldwijd duizenden fans die hen op handen dragen. Het Zweedse kwintet houdt er ook een flink werktempo op na, want na ‘Memorial’ (2023) is het nieuwe ‘Reliance’ hun zevende studioalbum. Bovendien is de band meer en meer te vinden op het podium, dat bewees de recente tournee met Dark Tranquillity nog maar eens.

We denken bij Soen altijd terug aan die eerste introductie toen men dit ‘thinking man metal’ noemde. Muziek van mensen die nadenken over het leven en dat geldt nog altijd, wanneer je de contemplatieve teksten van de band volgt. ‘Reliance’ betekent ‘vertrouwen’ en het is opmerkelijk te noemen dat men aanraadt om meer vertrouwen te hebben in je medemens, en dat in een verscheurde wereld waarin maar al te dikwijls de wet van de sterkste heerst. Het is dus hoopgevend en geruststellend dat er nog mensen rondlopen die graag je passie aanmoedigen, zodat we allen uit de duisternis kunnen treden, het licht tegemoet. Het lijkt wel een zondagspreek van de priester/dominee op het platteland, maar Soen komt ermee weg. De muziek is immers zo mooi dat luisteren helend werkt. In principe bouwt Soen verder op het fundament dat ze eerder geschapen hebben. Sta stil bij dingen die belangrijk zijn in je leven, geniet ervan, zonder dat je vrijheid in het gedrang komt.

Genoeg mijmeringen, laten we het muzikale genoegen centraal zetten! Tien pareltjes met beknopte titels van een enkel woord zijn er om dit jaar te ontdekken. De eerste single/video ‘Primal’ is daarbij geënt op harde, afgemeten riffs en behoorlijk stevig. Dit nummer ontstond dan ook uit frustratie als je de gang van de wereld nagaat. De corruptie, de verdeeldheid en de verstikkende greep die technologie op ons uitoefent, liggen daaraan ten grondslag. Maar daarna is er veel beschouwing. ‘’Mercenary’ met zijn speciale, catchy ritmes, het gesofistikeerde ‘Discordia’ met bloedmooie, sensitieve zang van Joel Ekelöf en de verrukkelijke zwevende keyboards van Lars Enok Ahlund zijn gewoonweg subliem. Om nog maar te zwijgen over het door merg en been gaande gitaarspel van Cody Ford. Hij steelt de show in solo’s tijdens ‘Huntress’, ‘Unbound’ en ‘Draconian’, al is de ballade ‘Indifferent’ met bluesy gitaarsolo’s mogelijk wel het summum van muziek als een streling. Want daar is Soen een meester in: zachtjes bewust maken van de feiten, maar intussen strelende klanken over de fans rondstrooien. Zeldzame klasse in deze wereld!