Gevoed door het broederschap tussen Aaron (drums, synths, vocalen) en Nathan (leadzang, gitaar) Weaver en nog belangrijker, door een gezamenlijk respect en bewondering voor de natuur, staat Wolves In The Throne Room erg sterk. Het is die omgeving in het noordwesten van de VS die ons de pioniers van Cascadian black metal schonk. In 2002 werd de band opgericht, anno 2026 zijn ze toe aan het achtste studioalbum. De heren hebben ‘Estuary’ grotendeels zelf opgenomen in de eigen Owl Lodge studio in Olympia; terwijl de drums vast een ‘special treatment’ kregen in de studio van Nicholas Wilbur en dat is een vroegere kerk geweest die nu ontwijd is.

‘Estuary’ is de waardige opvolger van ‘Primordial Arcana’ uit 2021, maar ik vind het nog beter. In zes uitgebreide songs van zes tot tien minuten lengte, wordt voortdurend de spanning opgebouwd en terug losgelaten op een bijzonder beklijvende manier. Het is niet eens verschroeiend, het voelt harmonieus aan, alsof de band zijn hoger doel tegemoet zweeft. Ditmaal werden gitarist Kody Keyworth en bassist Galen Baudhuin ook bij dat opnameproces betrokken, zodat er een kwartet op de foto prijkt bij deze release.

Synthesizers zijn niet langer een taboe en die geven toch altijd een zwevende toets aan het geheel. Voeg daar eveneens zwevende black metal gitaren (tremolo’s en strakheid) aan toe en we zijn vertrokken met opener ‘Estuary’, het titelnummer. Zwartgeblakerde screams worden in elk nummer afgewisseld met death grunts, maar het geheel blijft vrij slepend (uitzonderlijk enkele pittige acceleraties). De zelfgekozen isolatie van de band in de natuur geeft hen een verheven gevoel. Thema’s als een overlevende die zijn weg moet vinden tussen de verwoeste restanten van een eens zo bloeiende maatschappij vormen een gegeven dat kracht en puurheid uitstraalt. Net zoals de ontwapende klank van deze analoge opnamen. Bijna gewijde cleane zang duikt op in ‘Knights Of Tiamat’. Riedels leiden tot actie van drummer Aaron, later horen we de organische sound in helder gitaarspel en een snelle flitsende solo. Een duistere atmosfeer wordt geschapen in ‘Foretold In Reflections’, een song die wat industrial achtig aandoet, maar er is de wederkerende zwartgeblakerde zang die heerst over een vrij traag ritme. Met veel precisie en overtuiging schept men hier rituele klanklandschappen die ontzag in je doen ontwaken. Dat geldt evenzeer voor de volgende songs. Deze zijn onze bewondering ook waard, terwijl de tweede single ‘Ghosts AmongThe Obelisks’ aan het weelderige geluidspakket nog cleane halfgesproken tekst toevoegt. Het is vertrouwd, maar klinkt uiterst geïnspireerd en fris, als een komeet die op gezette tijden in zicht komt. In principe verleggen ze geen grenzen meer, maar ze zijn het ongrijpbare niemandsland zelve. Daar zijn we hen dankbaar voor.