Bij Winterfylleth overvalt ons altijd een gevoel van eerbiedwaardigheid en ontzag. Hoe de Engelse atmosferische black metal band het snoeiharde genre inkleedt met historische erfgoed van Engeland en diens machtige natuur is uniek in zijn soort. Het geeft het geheel een majestueus aureool van diepgravende eerlijkheid die in schril contrast staat met de ons omringende wereld. In tien, soms vrij lange songs weet de band uit Northumbrië zowel een verregaande ruwheid als een fragiele schoonheid tentoon te spreiden.

Twee jaar geleden bogen we ons over ‘The Imperious Horizon’. Nu we deze verre horizon bereikt hebben, blijken we terecht te komen in een wereld die in vuur en vlam staat. Dat leert ons het cover artwork en het reflecteert eveneens de huidige toestand in de wereld. We kunnen het niet langer verbloemen met mistige landschappen of ijzige sneeuwvlakten, de – in dit geval – veelkoppige oorlogsgod Mars is uitgereden op de ruggen van de vier ruiters der Apocalyps.

Het leidt geen twijfel dat dit resulteert in een album dat snoeihard de boxen uitknalt. Frustratie, woede en onmacht over de huidige situatie vind zijn neerslag in songs als het opstandige ‘Heroes Of A Hundred Fields’, het afwisselend trager en sneller evoluerende ‘A Hollow Existence’ en het beenharde ‘Perdition’s Flame’. Aan ‘Echoes In The After’ is een mooi, maar droevig verhaal verbonden. Misschien herinnert u zich nog dat een stel onverlaten het nieuws haalden in 2023, toen de bekendste boom van Engeland, meer dan 200 jaar oud, tijdens een stormachtige nacht afgezaagd was tot op de stronk. Weg cultureel symbool van de Robin Hood films uit onze jeugd. De song is eveneens geïnspireerd door een gedicht uit de 16^e eeuw. Dit alles op epische black metal die af en toe verstilt voor tokkelende passages, terwijl de achtergrond beroep doet op zwevende keyboards. Na deze serieuze portie furie, is het tweede deel van de plaat afwisselender. Dat vangt aan met – volgens ons één van de hoogtepunten – het titelnummer. Het is ook heavy, maar toch eerder slepend en met een zweem van weemoed. Het middenstuk neemt gas terug voor tokkelende gitaren met een mooie melodie en de huilende lead gitaren als ornament zijn prachtig! Er staan ook twee akoestische, instrumentale interludia op dit album, als het ware om even diep adem te halen. In ‘Unspoken Elegy’ horen we ook cello. ‘In Ashen Wake’ neemt ruim de tijd om op te bouwen naar een estuarium van black metal en ‘Towards Elysium’ betrappen we zelfs op enige old school riffs en rockend. Het tweede interludium ‘Where Dreams Once Grew’ rond af vooraleer Winterfylleth ons nog een Paasgeschenk geeft in de vorm van een cover van Paradise Lost’s ‘Enchantment’. Het is een cover met enig Winterfylleth DNA, maar met respect voor het origineel uitgevoerd. ‘The Unyielding Season’ is een zwartgeblakerd pareltje dat in geen enkele verzameling mag ontbreken! Met gevoel voor drama en eschatologische dreiging gecreëerd en op een intense manier gebracht.