Een licht sprankje hoop voor de mensheid in deze donkere tijden: Victorius is weg bij Napalm Records! De ooit leuke en inventieve power metal Duitsers hadden zo rond 2020 hun ziel verkocht aan deze thuishaven der clowns en zijn onder hun invloed doodsimpele en als suiker verteerbare Gloryhammermuziek gaan combineren met een verontrustende fascinatie voor laserschietende dinosaurussen. Lollig natuurlijk voor mensen waarbij de levensfases “metal luisteren” en “met dinootjes spelen” toevallig door elkaar lopen, maar met metal op de kaart houden als serieuze vorm van kunst helpt het weinig mee. Met de titel van het eerste album onder Reigning Phoenix Music, ‘World War Dinosaur’, pakken de donkere wolken zich toch weer samen in mijn hoofd: dit klinkt namelijk niet alsof ze hier hun verfoeielijke gimmick achter zich laten. Maar goed, laat ik proberen objectief te gaan luisteren want dat is toch mijn taak.

Met een opener getiteld ‘Kingdom of the Strong’ duiken we eerst richting de stijl van landgenoten Freedom Call, al hebben we hier wel te maken met de “Knights of the dino kingdom”. Lichte en eenvoudige snelle power metal met zijn typische dubbele basdrums en “orchestra hit” breakjes. Het volgende titelnummer ‘World War Dinosaur’ haalt het tempo eruit en legt een Sabaton benadering aan. De producer zou echter eens kunnen kijken of hij het kanaal van de bassist niet per ongeluk heeft dichtgelaten, want het mist alle bodem die het nog wat stoerheid zou kunnen geven. In plaats van dat het een film oproept van marcherende soldaten, krijg ik nu eerder beelden van een jenkelende peuter die zijn eerste stapjes zet. Het klinkt allemaal net te mak en te laf en het ronduit stompzinnige dino-thema maakt het dan perfect af: dit is nog altijd de Victorius die we kennen uit de Napalm tijd. Ook dit album als geheel is weer perfect binnen de zelfgetekende lijntjes, alle liedjes zitten veilig tussen de drie en vijf minuten en klinken allemaal exact hetzelfde.

Alle liedjes op twee na dan, want tegen het eind van het album breekt toch een lichtstraal door. Met ‘Golden Glory’ laat de band de ninja’s en dino’s even los en krijgen we wat puurdere power metal met daarin ook de eerste echt fatsoenlijke gitaarsolo van het album. Afsluiter ‘Lost Legacy’ is zelfs muzikaal wat gedurfder. De gitaren zijn lekker scherp, de keyboards staan qua productie op de plaats waar ze horen,het bevat meer tempowisselingen en ook hier is geen dinosaurus te bekennen. Ja lieve mensen, ze kunnen het verdomme wel! Luister eens een album als ‘The Awakening’ of ‘Dreamchaser’ als je me niet gelooft.

Over zijn geheel is ‘World War Dinosaur’ een album wat de metalhead die enige muzikaliteit op prijs stelt als de pest zou moeten mijden. Het lichte sprankje hoop blijft aan dankzij voornamelijk de laatste twee muziekjes op dit album, maar meer dan een sprankje is het dan ook niet. Is deze verandering van label dan de meteoriet die de ninjalaserspace-dinosaurussen laat uitsterven, waardoor Victorius uit de as kan herrijzen als knaagdier? Meest genereuze compliment ooit trouwens, maar meer is voorlopig ook nog niet op de plaats.