Twee jaar na het vorige album ‘Epitome’, is het Deense Vanir alweer klaar met een volgend album ‘Wyrd’. Dat is inmiddels al hun achtste studioplaat. In Lasse Heiberg heeft men een nieuwe ritmegitarist gevonden om oudgediende Kirk Backarach bij te staan, maar verder kunnen we geen grote veranderingen melden. Van pagan/folk metal band is Vanir tegenwoordig geëvolueerd naar een melodieuze death metal band die verhalen brengt over de Deense en Europese geschiedenis.

Het zijn uptempo songs met spankelend gitaarwerk, ondersteund door keyboards en voorzien van grofkorrelige grunts. Amon Amarth schijnt lichtjes doorheen het strakke ‘Braavalla’ en het Spartaans hakkende ‘Nine’. Ruwe grunts van Martin Dragholm worden meer dan eerder ook in de Deense taal gebracht en er zijn minder symfonische arrangementen dan op sommige eerdere albums. Zo weet het Deense zestal telkens net iets anders uit de bus te komen. De aanvang van ‘Boudica’ met akoestische gitaren is fraai, de narratieve start met een verteller van het dramatische, apocalyptische ‘Da Lammet Brød Det 6. Segl’ getuigt van epische gratie. Tekstueel kiest Vanir nog steeds voor thema’s over strijd, het lot en mythes. Dit album heeft als tijdloos thema ‘het lot’. Dat duikt op in songs over oorlogen en over de keuzes van de mensheid, Het artwork van David Troest brengt ons een afbeelding van de ‘Winged Hussar’ die respect afdwong door zijn moed en strijdvaardigheid. De scène komt uit de legendarische Slag om Wenen in 1683, toen het Poolse leger het Ottomaanse Rijk dwong om zich terug te trekken. Zo kwam er een einde aan de expansiedrang in Europa. Deze strijd tussen verschillende beschavingen vormt ook de inspiratiebron voor het aanstekelijke ‘Never Surrender’, gezien vanuit het standpunt van het verzet en de verdediging in Wenen. Muzikaal houdt Vanir zich op welbekend terrein, zodat dit een degelijke, maar weinig verrassende plaat is.