Hallo Odgoo. Ik heb al enkele andere bands geïnterviewd die Mongoolse folkmetal spelen, zoals The Hu en Nine Treasures. Ken je die bands persoonlijk?
Ja, natuurlijk. The Hu en Nine Treasures zijn heel belangrijke namen in de Mongoolse muziekscene. We respecteren hen als collega-artiesten die onze cultuur op hun eigen manier internationaal bekend hebben gemaakt. Mongolië heeft een kleine bevolking, dus de meeste muzikanten – zeker in rock en metal – kennen elkaar of komen elkaar tegen op festivals, in studio’s of bij evenementen. We werken niet dagelijks samen, maar we delen dezelfde culturele wortels en dezelfde passie om Mongoolse muziek wereldwijd te brengen. Elke band heeft zijn eigen geluid en identiteit. Ook al bewandelen we verschillende artistieke paden, we maken allemaal deel uit van dezelfde beweging die helpt om Mongolië’s cultuur, geschiedenis en klanken aan de wereld te tonen. Dus ja, we kennen elkaar, we respecteren elkaar, en samen dragen we bij aan de wereldwijde opmars van Mongoolse muziek.

The Hu is natuurlijk dé trendsetter en de bekendste Mongoolse band. Daarom zullen mensen jullie altijd met hen vergelijken. Wat zie jij als het grootste verschil? Voor mij klinkt jullie muziek veel zwaarder.
The Hu heeft fantastisch werk geleverd door Mongoolse cultuur wereldwijd bekend te maken. We respecteren hen enorm, want zij hebben de deur geopend voor veel mensen die onze traditionele instrumenten nog nooit hadden gehoord. Elke band die Mongoolse muziek naar het buitenland brengt, draagt bij aan dezelfde culturele beweging – maar ieder van ons doet dat op een eigen manier. Het grootste verschil zit in onze muzikale identiteit en intentie. UUHAI is vanaf het begin gebouwd op een stevige, zware basis. Wij leunen sterk op rock- en metalenergie, met diepe throat singing, krachtige kharkhiraa en een agressievere instrumentale aanpak. De emotionele kracht van onze muziek komt uit het contrast tussen rauwe, voorouderlijke klanken en moderne heaviness. Onze teksten gaan over menselijkheid, natuur, verantwoordelijkheid en de innerlijke strijd van mensen. Er zit een spirituele intensiteit in ons geluid, geworteld in de nomadische filosofie waarmee we zijn opgegroeid. Beide bands hebben hun eigen rol in de Mongoolse muziekscene. The Hu introduceerde een nieuwe culturele sound aan de wereld, en wij willen de zwaardere kant van Mongoolse muziek internationaal op de kaart zetten. Vergelijkingen zijn logisch, maar artistiek gaan we een andere richting uit. Er is ruimte voor ons allemaal – samen laten we zien hoe rijk en divers Mongoolse muziek is.

Jullie hoofdconcept lijkt die diepe band met land en natuur. Is Mongolië het mooiste land ter wereld? Voel je medelijden als je door dichtbebouwd Europa reist?
Voor ons is Mongolië één van de mooiste plekken op aarde – niet alleen door het landschap, maar door het gevoel dat het geeft. De open steppe, de eindeloze hemel, bergen, rivieren, stilte en wind creëren een vrijheid die moeilijk in woorden te vatten is. Het is een plek waar je tegelijk de kracht van de natuur én je eigen innerlijke ruimte voelt. Maar schoonheid is geen wedstrijd. Europa heeft zijn eigen geschiedenis, indrukwekkende architectuur en culturele rijkdom, die wij diep respecteren. We voelen geen medelijden als we door Europa reizen. Integendeel: we leren van hoe steden zijn gegroeid, hoe mensen samenleven en hoe cultuur zich ontwikkelt in verschillende omgevingen. Wat we wél willen meegeven, vooral aan mensen in grote steden: vergeet de natuur niet. Bescherm je rivieren, bossen en de aarde die ons allemaal voedt. Of je nu in een drukke stad woont of op het platteland, die band met de natuur is essentieel. In onze traditie is water heilig, land heilig, en moet de mens in balans leven met de wereld die ons leven geeft. Met UUHAI willen we mensen herinneren aan die verbinding. Je hoeft niet op de steppe te staan om dat te voelen. Zelfs midden in een stad kun je natuur eren door je keuzes en respect voor de aarde.

“Uuhai” betekent “oorlogskreet” of “hoo-rah” in het Mongools. Kun je het moment beschrijven waarop jullie voelden: dit is onze naam, onze identiteit?
We kozen de naam UUHAI in 2020. Voor Mongolen draagt het woord “Uuhai” een oeroude kracht. Het is een kreet die moed, eenheid, kracht en spirituele energie oproept. Eeuwenlang werd het gebruikt bij ceremonies, veldslagen, vieringen, lange reizen – momenten waarop mensen hun kracht moesten bundelen. Toen we de identiteit van onze band vormgaven, kwamen we steeds terug bij die voorouderlijke energie. Onze muziek is op diezelfde traditie gebouwd. Ze vertelt over oude helden, de krachten van de natuur en de wijsheid die ons volk leidde. We herdenken niet alleen het verleden, we brengen die waarden opnieuw tot leven in een moderne wereld. Dat is de levende kracht van traditie, en die stroomt door alles wat we maken. Het moment dat we “Uuhai” uitspraken, voelde het alsof de naam ons koos. Het droeg de ziel van onze cultuur en de emotionele lading die we wilden overbrengen. Het verenigde onze visie, onze sound en onze missie in één woord. Door die naam te accepteren, namen we ook een verantwoordelijkheid op ons. Elke keer dat we “Uuhai” roepen, halen we de geest van onze voorouders naar voren en de kracht die in ons volk leeft. Met onze muziek geven we die geest een nieuwe stem voor de wereld.

Het nummer “Uuhai” is intens met die oorlogskreet. Hoe voelt dat live? Krijg je nog steeds kippenvel als een hele menigte “Uuhai” terugschreeuwt?
Ja, elke keer opnieuw. Hoe vaak we ook optreden, het horen van een publiek dat samen “Uuhai” roept, is onbeschrijfelijk. Het is niet zomaar een woord – het is een kracht. Het is dezelfde kreet die onze voorouders gebruikten om moed te verzamelen, om samen te staan. Wanneer het publiek meedoet, voelt het alsof die oude geest weer ontwaakt. Op het podium is “Uuhai” hét moment waarop muziek, band en publiek één worden. Je voelt de trilling in je borst, de energie die van de vloer opstijgt, en voor een paar seconden is er geen scheiding meer tussen band en publiek. Iedereen is één stem, één hartslag. Het geeft ons kippenvel omdat het ons herinnert waarom we muziek maken. UUHAI is geen gewone performance – het is een verbinding. Wanneer duizenden mensen “Uuhai” terugroepen, zelfs als ze geen Mongools spreken, begrijpen ze de betekenis. Ze voelen de moed, de eenheid en de kracht erachter. Dat is de grootste beloning die een band kan krijgen.

Moet je soms lachen als je beseft dat niemand in Europa weet wat jullie zingen, maar het gewoon cool vindt?
Het is eerder een gevoel van vreugde en dankbaarheid. Muziek is energie voor de menselijke geest. Ze kan je opladen en je emoties openen. En muziek kent geen grenzen. Zelfs als luisteraars de taal niet begrijpen, voelen ze de kracht, het ritme en de spirit achter de woorden. Dat is het mooie van muziek. In Mongolië luisteren wij ook naar Europese, Amerikaanse of Japanse bands zonder elke tekst te begrijpen, maar we voelen de emotie. Geluid en energie spreken een universele taal. Wat ons echt verbaast, is hoe sterk Europese fans reageren op Mongoolse throat singing, de morin khuur en de kreet “Uuhai.” Ze kennen misschien niet elke betekenis, maar ze voelen de waarheid ervan. Na concerten komen veel fans naar ons toe om meer te leren over de teksten, verhalen, geschiedenis en filosofie. Die nieuwsgierigheid maakt ons trots en motiveert ons nog meer. Dus ja, soms lachen we van geluk. Want zien hoe mensen vol passie “Uuhai” roepen, zonder alle woorden te kennen, bewijst dat muziek werelden kan verbinden. Dat is de magie van wat we doen. Muziek heeft geen grenzen, en het hart begrijpt meer dan taal ooit kan uitleggen.

Kun je uitleggen welke rol elk instrument speelt (morin khuur, tovshuur, throat singing) en welke sfeer jullie ermee willen creëren?
In Mongoolse muziek draagt elk instrument een stukje van het land, het volk en de geschiedenis. Elk heeft een eigen ziel, en samen vormen ze het emotionele landschap van onze songs.

De morin khuur
De morin khuur is het hart. Zijn twee snaren klinken alsof ze leven. Het geluid kan warm en vloeiend zijn als een rivier, of krachtig en diep als een galopperend paard over de steppe. Het brengt emotie, nostalgie, trots en soms verdriet. Zodra de morin khuur inzet, opent zich een horizon – het geeft de muziek ziel.

De tovshuur
De tovshuur is de verteller. Zijn ritmes zijn aards en stevig, als voetstappen door het land. Hij draagt de traditie van de westelijke regio’s, waar barden heldenverhalen en legendes begeleidden. In een song voegt de tovshuur beweging en warmte toe – het gevoel van een reis, het kloppen van een reizigershart.

Throat singing (khöömii en kharkhiraa)
Throat singing is de stem van de natuur zelf. Het klinkt niet menselijk, maar als wind, bergen, dieren en aarde. De basistoon is stabiel als steen, terwijl boventonen erboven zweven als geesten in de lucht. Het creëert mysterie, kracht, spanning of rust – alsof je een ritueel, een storm of een heilige stilte ervaart.

Throat singing is UNESCO-erfgoed. Wat betekent deze oude zangstijl voor jullie muzikaal en spiritueel?
Muzikaal vormt throat singing de basis van UUHAI. De diepe drone en zwevende boventonen scheppen een sfeer die geen modern instrument kan vervangen. Het drukt contrasten uit die centraal staan in onze muziek: aarde en lucht, kracht en rust, mens en natuur. Spiritueel is throat singing een verbinding. Nomaden gebruikten het om wind, water, bergen, dieren en geesten te imiteren – een manier om de natuur te eren en ermee te communiceren. Ook nu voelt het alsof we iets groters oproepen. Het brengt focus, kalmeert het hart en wekt oude wijsheid. Op het podium, voor duizenden mensen die geen Mongools spreken, gebeurt iets universeels: ze voelen de trilling, de energie, de waarheid achter het geluid. Muziek heeft geen grenzen. Throat singing spreekt rechtstreeks tot de ziel. Voor ons is het een eer én een verantwoordelijkheid om dit erfgoed voort te dragen. Elke keer dat we zingen, voelen we de aanwezigheid van onze voorouders en de adem van het Mongoolse landschap. Het is meer dan muziek – het is een spirituele daad.

In jullie titeltrack ‘Human Herds’ zingen jullie over zorg voor Moeder Aarde. Komt dat uit persoonlijke ervaring of een bredere visie?
Beide. Als Mongolen begint onze band met de natuur al in onze kindertijd. We groeien op in open landschappen waar wind, rivieren en bergen levende metgezellen zijn. Natuur is geen decor, maar het centrum van het leven. Daarom raakt het ons diep als we zien dat de aarde lijdt. Tegelijkertijd weerspiegelt ‘Human Herds’ een wereldwijde waarheid: de keuzes van de mens bepalen nu het lot van de planeet. Klimaatverandering, vervuiling, ontbossing – dat zijn geen problemen van één land, maar van ons allemaal. We zijn één kudde op één aarde. De boodschap van het nummer komt uit een oude Mongoolse overtuiging: mens en natuur moeten in harmonie leven. Water is heilig. Land is heilig. Elke beslissing moet respect tonen voor de wereld die ons voedt. Onze voorouders leerden dit lang voordat het een wereldwijde discussie werd. Met ‘Human Herds’ wilden we geen politieke slogan maken, maar een herinnering aan een verantwoordelijkheid die in ons collectieve geheugen leeft. Het nummer zegt: scheppen is sterker dan vernietigen. Bescherm de wereld die ons leven geeft.

Het album sluit af met ‘Secret History of the Mongols’, genoemd naar een eeuwenoud Mongools manuscript. Waarom die link met literatuur uit de 13e eeuw?
The Secret History of the Mongols is de ziel van ons geschreven erfgoed. Elke Mongool groeit op met deze verhalen, op school en thuis. Het is het oudste bewaard gebleven werk in onze taal en vertelt over de oorsprong van ons volk, de opkomst van Genghis Khan, de eenwording van de stammen en de waarden die ons land vormgaven: moed, loyaliteit, wijsheid, respect voor natuur en verantwoordelijkheid voor elkaar. Voor UUHAI is dit boek veel meer dan literatuur. Het is de stem van onze voorouders, een spiegel van wie we zijn. Zelfs nu voelen we bij het lezen de kracht, filosofie en emoties die ons volk door de geschiedenis hebben geleid. Onze muziek heeft dezelfde missie: niet alleen het verleden bezingen, maar het opnieuw tot leven brengen. We verbinden oude verhalen met moderne klanken, zodat luisteraars wereldwijd hun betekenis kunnen voelen. Het nummer was ook een manier om onze wortels te eren. Wanneer de morin khuur speelt en throat singing begint, lijkt het alsof de stemmen uit dat manuscript weer opstaan. Het album hiermee afsluiten was bewust: het herinnert eraan dat de wijsheid van het verleden de toekomst kan leiden. Onze cultuur is niet alleen oud, ze leeft.

The Hu respecteert Genghis Khan enorm. Geldt dat ook voor jullie? In zekere zin veroveren jullie de wereld opnieuw, maar nu met muziek. Is spelen jullie leven?
Ja, we delen dat respect. Voor Mongolen is Genghis Khan meer dan een historische figuur: hij is een symbool van eenheid, moed, wijsheid en leiderschap. Zijn nalatenschap gaat verder dan oorlog. Hij creëerde wetten, bevorderde religieuze vrijheid, beschermde handelsroutes en verbond culturen via de Zijderoute. Discipline, rechtvaardigheid en verantwoordelijkheid waren zijn kernwaarden. Voor ons betekent hem eren dat we die principes levend houden. Vandaag brengen we geen strijd, maar harmonie. Onze “wapens” zijn emotie en ritme, ons slagveld is het podium. In plaats van legers verzamelen we mensen met muziek. En ja, muziek is ons leven. Het is onze adem, ons pad, onze manier om met de wereld te spreken. Op het podium voelen we de kracht van ons land en de aanwezigheid van onze voorouders. Als mensen onze muziek horen en iets echts voelen, is dat onze overwinning – een verovering van het hart, niet van land.

Op ‘Khar Khulz’ zie je bijna landschappen voorbijtrekken. Welke rol speelt Mongolië’s natuur in jullie songwriting?
Onze natuur is één van de sterkste krachten achter onze muziek. We schrijven geen melodieën, we schilderen met geluid. De steppe, bergen, bossen en rivieren zijn altijd in ons hoofd. Ze bepalen sfeer, ritme en emotie. ‘Khar Khulz’ is daar een voorbeeld van. We stelden ons een paard voor dat over de steppe rent, de wind door het gras, de horizon die eindeloos reikt. De muziek moest vloeien als een reis, levend en vol contrast: rust, spanning, vrijheid en wilde schoonheid. In Mongolië is natuur geen decor, maar identiteit. Ze leert ons geduld, kracht en respect – waarden die vanzelf in onze muziek komen. Als luisteraars zeggen dat ze landschappen “zien” tijdens het luisteren, weten we dat we geslaagd zijn.

Jullie speelden op Bloodstock (UK) en Hellfest (FR). Wat was het meest memorabele moment met een Westers publiek?
Elke show in Europa was bijzonder, maar Bloodstock en Hellfest sprongen eruit. Deze festivals zitten vol metalfans, maar velen hoorden voor het eerst Mongoolse instrumenten en throat singing. Het meest memorabele moment? De stilte vóór de storm. Toen de eerste tonen van de morin khuur klonken en throat singing begon, werd het publiek muisstil – duizenden mensen die probeerden te begrijpen wat ze hoorden. En toen de band vol inzette, ontplofte de energie. Het meest emotionele moment was toen iedereen “Uuhai” meeschreeuwde. Duizenden Westerse metalfans die een Mongoolse oorlogskreet roepen – dat voelde magisch. Die verbinding tussen culturen is onze grootste beloning. Het bewijst dat Mongoolse muziek een plek heeft op het wereldtoneel en dat de geest van ons land harten overal kan raken.