Met hun eerste twee albums, ‘Serpent & Spirit’ en ‘A Feast On Sorrow’, liet het Britse Urne al horen dat ze een hardwerkende band zijn met een eigen kijk op metal. Die aanpak bleef niet onopgemerkt: Gojira‑frontman Joe Duplantier was onder de indruk, waardoor ook hun derde album, ‘Setting Fire To The Sky’, opnieuw werd opgenomen in zijn Silver Cord Studio in New York.

Op dit album klinkt Urne meer dan ooit als zichzelf. Ze hebben eindelijk een volledig eigen geluid ontwikkeld en dat is geweldig om te horen, maar lastig om in één woord te vatten. Laten we het dus maar moderne heavy metal noemen. Je hoort invloeden uit thrash, hardcore en progressieve metal, gecombineerd met een zanger die even makkelijk warm en emotioneel klinkt als dat hij brult en grunt.

Dat wordt meteen duidelijk in de opener ‘Be Not Dismayed’. Het nummer begint met een zachte akoestische gitaar, maar ontploft daarna in pure thrash metal. De zang vliegt van brullen naar grunten, en het gitaargeluid doet zelfs wat aan Slayer denken. ‘Weeping To The World’ stapt weg van de thrash en duikt eerder de hardcorekant op. Met ‘The Spirit, Alive’ hoor je voor het eerst de heldere, emotionele zang van bassist/zanger Joe Nally. Later in het nummer komt opnieuw die sterke afwisseling tussen zingen en grunten terug, en krijg je een heerlijk refrein dat meteen blijft hangen, een echte earcatcher.

Ook ‘Towards The Harmony Hall’ bouwt verder op die combinatie van sfeer, kracht en zachtere passages. Het groeiende succes van Urne blijft niet onopgemerkt, want in het langere ‘Harken The Waves’ duikt niemand minder dan Troy Sanders van Mastodon op voor een indrukwekkende vocale gastbijdrage. Afsluiten doen ze met ‘Breathe’, een prachtig ingezongen ballad waarin de Londense virtuoze celliste Jo Quail voor extra emotionele diepgang zorgt.

‘Setting Fire To The Sky’ klinkt als het album dat Urne internationaal op de kaart gaat zetten. Een absolute aanrader om te beluisteren.