Triumpher – Piercing The Heart Of The World
No Remorse Records
Release datum: 6 maart 2026
“Epische, traditionele heavy metal. Wel van een soort boordevol stoerheid en overwinningsdrang.”
Vera Matthijssens I 2 april 2026
Nu Manowar voor volgend jaar een Europese tournee aangekondigd heeft, gebeurt het regelmatig dat we het oudere werk van deze grootmeesters der true heavy metal terug opzoeken en beluisteren. We staan als het ware ‘terug op scherp’. De Amerikaanse echelons van epische voordrachtkunst in heavy metal hebben uiteraard heel wat jonge muzikanten geïnspireerd om eveneens een band te starten. In Athene gebeurde dit nog recentelijk (nou ja, in 2019) met Triumpher. Deze jonge twintigers schromen geen moment om te illustreren waar zij de mosterd gehaald hebben. De band van Joey DiMaio en Eric Adams.
Het is hoog gegrepen, want Manowar is niet enkel een band met een muziekstijl herkenbaar uit duizenden, ze zijn ook razend getalenteerd. We houden u niet langer in twijfel, deze gasten moeten hun favoriet binnenstebuiten gekeerd hebben tijdens eindeloze oefensessies, want wat betreft intonatie, basloopjes, gevleugelde grootspraak die geen grenzen kent, flitsend gitaarspel én… een wereldstem, valt er niets op aan te merken. We worden onverbiddelijk gecharmeerd en meegesleept in het moment. Nu moet je daar wel voor openstaan natuurlijk. Wanneer een originele aanpak je eerste vereiste is bij een band, praten we hier tegen de muren. Geef dit dus een eerlijke kans.
Dan merk je een mooi evenwicht tussen snellere songs als de eerste single ‘Black Blood’ of ‘Destroyer’ en het episch geladen en kalmere middenstuk, waarin ‘Ithaca (Return Of The Eternal King)’ en ‘Vaults Of Immortal’ vol sensitief en episch genoegen schittert. Hier heerst die gevleugelde grootspraak, maar het geeft je een gevoel van overwinning. Hier en daar moet zanger (en oprichter van de band) Mars Triumph op zijn tenen staan om dit naar wens te laten verlopen, maar het lukt hen. Na ‘Storming The Walls’ (2023) en ‘Spirit Invictus’ (2024) is dit het derde album van de Grieken, dat uiteraard afsluit met een langere, epische track vol heftigheid. De band vermeldt overigens ook enige invloeden uit extreme metal, maar buiten wat duister gesproken tekst in ‘Erinyes’ horen we toch vooral traditionele heavy metal. Wel van een soort boordevol stoerheid en overwinningsdrang.



