Dit is ‘dark melancholic metal’ van een Duitse band uit Essen die veel respect heeft voor hardrock en heavy metal uit de jaren zeventig en tachtig, maar daar zelf nog een heleboel invloeden aan toevoegt en stelt dat dit heavy metal is. Na een EP en de albums ‘Moonlit Cross’ (2021) en ‘Fatale’ (2023) is The Night Eternal nu opgepikt door het grote Metal Blade. Dus is men na ontelbare live shows klaar voor het grote werk. ‘Cold Velvet’ neemt de volgende stap naar volwassenheid met bijzonder aanstekelijke songs die meteen goed in het gehoor liggen. Ik hoor er vooral de gothic rock sound in, vlot en een beetje duister. Met name Amorphis fans gaan er bij bosjes voor vallen, want The Night Eternal zal er ook in slagen een breed publiek aan te spreken. Het is nergens akelig of complex, maar wel met het juiste gevoel voor herkenbaarheid.

Een nieuw hoofdstuk is aangebroken voor The Night Eternal. Acht nieuwe songs is de buit. Elke song staat op zichzelf, maar vormt toch een coherent geheel met de andere nummers. Men introduceert het gebruik van synthesizergitaren en het materiaal heeft toch een verleidelijke rock attitude die stoer overkomt. Wat een oorwurm is opener ‘Where This World Ends’! Terwijl ik dit schrijf, blijft dit gewoon in mijn gedachten rondcirkelen. Wie zei er ook alweer dat het juist een kunst en prestatie is om compacte, simpele, maar pakkende songs te schrijven? Wel, deze heren zijn er meesters in! En ja, de vergelijking met Amorphis… De band gooide deze meteen van tafel, maar stel je even Tomi Joutsen voor die dat aanstekelijke refrein zingt van ‘Where This World Ends’. Dat verband leggen is toch niet zo moeilijk. Ricardo Baum van The Night Eternal heeft hetzelfde timbre, articulatie en die welhaast dramatische snik in de stem, ook in andere songs. Alleen wordt er hier niet gegrunt. Enkel die warmhartige, ja verleidelijke donkerbruine gothic stem die heel charmant is. Het met slide gitaar opgesmukte ‘Caught In A Spell’ is ook een knaller en logischerwijze is dat de tweede single/video geworden. In ‘The Veins Of Time’ krijgt men een compliment voor de achtergrondkoortjes, terwijl ‘The Watcher Of The Burning Veil’ enig aan Iron Maiden verwant gitaarvuurwerk herbergt. Bovenal is dit allemaal vlot en uitnodigend werk dat je een goed humeur bezorgt. Afsluiter ‘Dance On Crimson Ground’ willen we zeker ook niet onvermeld laten, want dat is langer en episch uitgewerkt. Men werkt toe naar een dramatische climax, maar schept een onverbrekelijke band met de luisteraar vanwege het (alweer) straffe refrein. Een ‘dark melancholic metal’ album waar je een zomers goed gevoel van krijgt!