De eerste maand van 2026 verraste ons al meteen met een ware comeback, meer bepaald van de Nederlandse progressieve metal band Textures. Eindelijk – tien jaar na het vorige studioalbum ‘Phenotype’ dat in februari 2016 uitkwam – is er het zesde studioalbum ‘Genotype’ van de eigenzinnige band. Met dezelfde bezetting als die van ‘Phenotype’ overigens. De oplettende lezer zal zich mogelijk herinneren dat men buiten de studio-opnamen voor ‘Phenotype’ destijds nog een volgend album had ingeblikt. Dat zou toen de conceptuele tegenhanger van ‘Phenotype’ worden als volgend album. Het zou de kalme kant van de band vertegenwoordigen, met één lange track. Deze opnamen zijn echter ook nu niet gebruikt.

Dit nieuwe album, dat toch wel de titel ‘Genotype’ draagt, bestaat echter niet uit de opnamen van toen. Men begon terug met een schone lei en schreef andere songs die nu op ‘Genotype’ zijn beland. En misschien is dat maar goed ook, want de band heeft een reuzenstap voorwaarts genomen na deze break. Zogoed als verdwenen is de invloed uit metalcore. Dit is moderne progressieve metal met heel veel puike melodieën, bij momenten sensitief en reflectief, maar geregeld schudt men de luisteraar door elkaar met grunts en schreeuwerige passages. Zo komt men met een album dat veel meer beluisterbaar en behapbaar is dan vroeger, zonder een knieval voor de commercie te doen. De focus ligt nu ook op cleane zang, terwijl het emotionele palet verbreed is.

Dat was ooit anders. Toen Textures in 2001 werd opgericht, hadden zij hun naam ontleend aan een songtitel van Cynic’s album ‘Focus’, om aan te geven dat grillige patronen en onrustige wendingen schering en inslag zouden zijn in hun muziek. Zij stonden aan de wieg van djent, een genre dat bij progressieve adepten een aparte niche vormde. In elk geval vertoonde de eerste periode van Textures een constante verkenning naar nieuwe uitdagingen en daar hoorden later ook metalcore partijen bij. Vreemd genoeg werd de band na ‘Phenotype’ een beetje lusteloos en sterker nog: men kondigde een afscheidstournee aan die in december 2017 eindigde. Het werd stil rond Textures, tot de aankondiging van een nieuw album voor 2026 verspreid werd in november 2025.

We gaan met een open geest de verkenning van de acht tracks tegemoet, het kan alles worden. We worden in elk geval op een sfeervolle manier geïntroduceerd met ‘Void’, een instrumentaal stuk dat langzaam aanzwelt en robuuste riffs ornamenteert met fraaie gitaarsolo’s. Belangrijk zijn de twee als single uitgebrachte songs die dan volgen. De cleane (soms vervormde) zang van Daniël de Jongh wordt afgewisseld met nu en dan ruwe grunts. Terwijl we enige markante studiofratsen verwerken, maakt de heldere stem van Charlotte Wessels (ex-Delain) het geheel hier heel aangenaam toegankelijk. Het blijft melodieus. Ook in het onlangs uitgebrachte ‘Measuring The Heavens’ al is dit iets complexer van snit. We kunnen het best omschrijven als de band zelf, dat men zes minuten de spanning opbouwt bij de luisteraar, om heel intens met grunts gejaagd te eindigen. Het zijn nummers met kop en staart, luister maar naar de prachtige gitaarsolo waarmee ‘Nautical Dusk’ afsluit en de poeslieve samenzang aan het begin van ‘Vanishing Twin’ (dat overigens nog een gebald heavy einde heeft). Het wildste nummer (en het meest wispelturige ook) is de single ‘Closer To The Unknown’ dat als eerste op de massa werd losgelaten. Het is hier genieten geblazen van de gitaarsolo’s en men gooit alle remmen los, maar niet zonder een opzwepende catchiness te vertonen in een smooth refrein. Eén van de songs die ons het diepste raakt, is het melancholieke, prachtig gezongen ‘A Seat For The Like-Minded’.Ook afsluiter ‘Walls Of The Soul’ straalt een zekere rust en beschouwing uit, maar denk aan het angeltje waarbij men loos gaat. Wat zijn onze bevindingen? Dit werk is veel toegankelijker en melodieuzer dan ik verwacht had. Het is alsof de band tijdens de sabbatperiode gerijpt is in een evenwicht vinden van alle elementen. We begrijpen de muziek, dat was ooit anders. De productie van Forrester Savell (mix) maakt alles nog beter. We dachten aan Tool, Wheel en Karnivool als invloeden. Wat goed is vraagt tijd. Een betere illustratie hadden we niet kunnen bedenken. ‘Genotype’ vertoont een progressieve soepelheid die bewondering afdwingt.