Toen de eerste golf black metal over Noorwegen raasde, werd in 1993 in Bergen Thule opgericht. Twee jaar later werd deze band onder leiding van Hoest (herfst in het Noors) omgedoopt (al gebruiken we dat woord beter niet in deze context) in Taake (mist in het Noors). Hoest, aka Ørjan Stedjeberg, is nu een legendarische persoonlijkheid in de scène, bekend voor zijn visie zonder toegevingen en zelfs een omstreden figuur voor sommigen, maar dat laten wij in het midden.

Zijn visie op black metal is in elk geval nog geworteld in oude tradities en daar horen Noorse teksten bij. Dit negende album ‘En Skog Av Nidstang’ betekent ‘een bos vol doornstruiken’, dus kunnen we er gif op innemen dat we gestoken en geprikt zullen worden door blastbeat passages, zwartgeblakerd vitriool in de zang en een pakkende oerproductie van grote kleppers uit de scène (Øystein G. Brun van Borknagar voor de mastering). Toch klinkt het old school. Dit is helemaal Taake.

Net als voorganger ‘Et Hav Av Avstand’ uit 2023, bevat ‘En Skog Av Nidtand’ vier uitgebreide lappen muziek. Het is er ook een natuurlijke opvolger van in dezelfde stijl. Hoest doet al lang alles zelf. Hij zorgt voor de zang en bespeelt alle instrumenten, maar live kan hij gebruik maken van een stel kanjers uit de Noorse scène, waaronder H’gandr van Helheim op bas. Op die manier is er grote activiteit te merken op beide fronten. We stellen ons om te beginnen open voor een epos van tien minuten, met als titel ‘Einstoeingen Og Eg’. De schelle gitaren klinken vertrouwd, maar dit is echt black metal van op de barricades. Een akelige sampler en tragere passages vertonen een fatalistische sfeer. Af en toe een pittige acceleratie, maar heel soms klinken de gitaren toch ook melodieuzer. Een gevoel van oprukkend en kruipend onbehagen overvalt ons in de volgende songs. Dan dreigt het majestueus te worden, maar plots viert een bestiale wanhoop hoogtij. Dat komt vooral aan bod in de laatste track ‘Av Guds Ville Naade’ dat overkomt als een climax waarin wanhoop tot berusting leidt. Door de lengte van de songs bestaat het gevaar dat je gaandeweg door de bomen het bos niet meer kunt zien. Overzichtelijkheid is hier niet de sterkste kant, maar qua authenticiteit blijft Taake een vaste waarde.