Het debuutalbum van dit Australische power-trio, ‘Planet Brutalicon’ heeft hier zijn rondjes wel gemaakt, en naar genoegen, dus de verwachtingen voor opvolger ‘Absurdus Manifestus’ zijn hooggespannen. De psych-punkrock knalt er direct aardig in met opener ‘Vacant State’; we zijn subiet helemaal bij de les. Met overtuiging wordt dit gebracht en ook de momenten waar het qua gitaren eigenlijk best wel uit de bocht schiet, kunnen het me helemaal meenemen; erg lekker!

Over het algemeen heeft deze tweede plaat iets meer recht-toe-recht-aan energieke punkrock gehalte in vergelijking met het debuut. Pas bij track nummer zes, ‘What’s New’, denk je heel even dat er misschien een tandje teruggenomen wordt, maar na een paar maten, wordt het gaspedaal weer ingedrukt. Bij het navolgende ‘Slice Of Life’, is echter pas het eerste (en eigenlijk enige) iets rustiger, bijna poppy nummer. Op het debuut was iets meer variatie te vinden, maar wanneer je gewoon lekker wilt doorhalen, is er helemaal niks mis met deze nieuwe plaat; heel energiek, lekker gruizig en pakkend, met fijne hooks en expressief qua bij vlagen behoorlijk buiten de lijntjes kleurende gitaar, die ook qua mix (gelukkig!) niet even teruggedraaid wordt op die momenten, maar voluit de hele vangrail eruit kan blazen.