Night In Gales – Bitter Harvest
Apostasy Records
Release datum: 13 november 2026
“Deze heren kennen hun ambacht als geen ander en op deze manier mogen ze nog veel melodieuze death metal albums maken”
Vera Matthijssens I 13 november 2026
Night In Gales is één van die bands die midden jaren negentig, geïnspireerd door de Gothenburg sound van At The Gates, In Flames en Dark Tranquillity, melodieuze death metal zouden maken. Consequent als ze zijn, doen ze dat nog steeds. Sinds de aanwerving van zanger Christian Müller in 2017 luidde dat zelfs een bijzonder actieve periode in. Sindsdien – te starten met ‘The Last Sunsets’ in 2018 – heeft men al vlotjes vijf albums met nieuw materiaal uitgebracht, evenveel als in de voorgaande periode. Het is dan ook aandoenlijk dat de bezetting sinds het begin in 1995 amper veranderd is. Night In Gales staat voor verrukkelijk gitaarwerk van de broers Frank en Jens Basten en basspel van Tobias Bruchmann. De drummer is wel al een paar keer veranderd, maar dat gebeurt wel meer.
De grootste verdienste van deze Duitse melo death metal band is dan ook dat ze herkenbaar zijn, maar nog steeds fris. De grote productiviteit gaat dus niet ten koste van de kwaliteit. En ik moet zeggen: ‘Bitter Harvest’ verrast me in positieve zin. Zelf vindt men dat hun geluid meer gewone rockinvloeden vertoont dan eerder. Terug naar de basis van het debuut ‘Towards The Twilight’ misschien? Ook tekstueel put ‘Bitter Harvest’ uit het ander vaatje dan de voorgaande albums (want die waren een trilogie). De thema’s zijn meer episch en poëtischer. Het statement dat men maakt is ‘je oogst wat je zaait’ en dat is in dit geval een bittere oogst, want de thematiek blijft duister. Voor de tweede maal werkte het kwintet in Studio Fredman met Fredrik Nordström als producer in plaats van met Dan Swanö. Dit zijn allemaal dingen die van ‘Bitter Harvest’ geen herhalingsoefening maken.
De songs zijn compact en stevig. De atmosferische intro van ‘The Great Abyss’ gaat over in een folkloristische melodie die me eerder aan Eluveitie doet denken, maar wel bijzonder aanstekelijk is. Gitaarsolo’s zijn melodieus en enorm strak. En dan is er als vaste waarde ook de rauwe, licht hysterische grunt van Cristian Müller die een kwestie van smaak is en nog steeds aan Tomas Lindberg (At The Gates) doet denken, maar er zijn ook altijd stukken waar hij een ‘gewone’ grunt hanteert. ‘A Void Devours’ vangt zelfs aan met cello en fluisterzang, Het nummer valt uit met smooth gitaren die dezelfde melodie als de cello spelen. Het mooie is dat een bepaalde melodie in de songs herhaald wordt in een andere vorm en dat maakt dat je meteen een binding hebt met de songs. De songs happen bijgevolg lekker weg, gitaren hebben een groove en er is genoeg afwisseling. Het laatste nummer ‘Sirens Fade’ – ook te zien in de videoclip – haalt er terug een weemoedige cello bij en valt uit met wederom een catchy folky melodie. De songs zijn fraai gearrangeerd en aangekleed in een jaren negentig productie die alles organisch doet klinken. Deze heren kennen hun ambacht als geen ander en op deze manier mogen ze nog veel melodieuze death metal albums maken.



