Michael Schenker, Rook Road, Malvada in 013, Tilburg – 24 februari 2026
“hij doseert en weet letterlijk en figuurlijk steeds de juiste snaar te raken”
Het lag wel in de lijn der verwachtingen dat er een tweede ronde zou komen van de tour van Michael Schenker’s terugblik op zijn UFO jaren. Immers, de zalen die hij in de eerste leg aandeed waren uitverkocht en op menig festival werden Schenker en zijn kompanen vaak genoemd als hoogtepunt van de dag, dan wel van het hele festival. Zelf had ik hem zien optreden tijdens het Alcatraz festival in Kortrijk vorig jaar. Ik was toen erg onder de indruk van zijn show: die nummers, die gitaar, tja, meer heb je feitelijk niet nodig. En dus wilde ik de Duitse gitaarmeester ook in deze tweede ronde graag live aan het werk zien, dit keer in een zaal. En niet zomaar een zaal: Schenker staat deze avond geprogrammeerd in de grootste popzaal van Nederland: de grote zaal van 013 in Tilburg. Dat zegt wel iets!
4 maart 2026 I Tekst: Wim Strijbosch, fotografie: Ramon Hendriks
Het vroege aanvangstijdstip maakt dat ik het eerste voorprogramma – Malvada – in zijn geheel moet missen. Sorry dames. Ja, Malvada schijnt een band te zijn welke louter bestaat uit dames, en ze spelen een vrij simpele variant van heavy rock. Meer kan en ga ik er niet over zeggen, want ik heb ze zelf dus niet gezien of gehoord.
Het tweede voorprogramma – en mijn eerste band dus – is Rook Road. Zodra je de heren het podium op ziet lopen zie je dat het om een Duitse band gaat. Raar is dat toch. Best lastig om te duiden waar ‘m dat nou precies in zit. Ik had nog nooit van de band gehoord maar na een paar nummers blijkt dat Rook Road een meer dan aardige band is. Voer voor liefhebbers van muziek waarin keyboards een prominente rol spelen, zoals Deep Purple, Kansas en Uriah Heep. Classic rock in optima forma derhalve. De voorganger van de band – zanger Patick Jost – blijkt te beschikken over een een geweldige stem: hij heeft bereik, hij heeft kracht en ook de nodige souplesse. Ook toetsenist Hannes Ley maakt indruk met sterke partijen die meer dan eens doen denken aan Jon Lord en/of Ken Hensley. Minder te spreken ben ik over gitarist Uwe Angel. Die staat wel stoer met een zonnebril op het podium maar zijn gitaar is in de eerste songs nauwelijks te horen en wanneer dat euvel hersteld is, horen we dat hij niet zo’n goeie gitarist is. Laat dat een understatement zijn. Vooral in de (gelukkig) spaarzame solo’s laat hij de nodige steken vallen. Gratis tip van mij: zet die zonnebril af en ga nog wat oefenen op die zes snaren. Ondanks die dissonant is er toch sprake van een aangename kennismaking met een band met veel potentie.
Om 21.30 uur is het tenslotte de beurt aan de Duitse superman Michael Schenker met zijn trouwe, witte Flying V en zijn inmiddels al even trouwe zwarte muts. Een ware legende. De man is inmiddels 71 jaar (!) maar oogt frisser dan ooit tevoren. Na het intro (Led Zeppelin’s, ‘Immigrant Song”) schieten de veteranen uit de startblokken met ‘Natural Thing’. De vrij eenvoudige stamper dient met name om het geluid goed af te stellen en ervoor te zorgen dat we vooral de gitaar van de grootmeester goed kunnen horen. Waarvoor dank. Vervolgens kunnen we lekker mee blèren met nog meer gedateerde songs als ‘Only You Can Rock Me’ en ‘Hot ’n Ready’, songs die alleen de moeite waard worden wanneer Schenker zijn solo inzet. Voor de échte liefhebber is het deel dat loopt van ‘Doctor Doctor’ tot en met grofweg ‘Let It Roll’ het meest interessant. De beste songs komen dan voorbij (‘This Kids’, ‘Lights Out’), de mooiste tranentrekker doet het weer goed (‘Love To Love’, met een geweldig middenstuk) en het enige instrumentale nummer van de avond (‘Lipstick Traces’) bezorgt menigeen kippenvel.
Minder te spreken ben ik vanavond over zijn begeleidingsband en dan met name zijn (alweer) nieuwe zanger. De heer RD Liapakis ziet er uit als de Duitse broer van Arie Ribbens (inclusief bril en krullend kapsel) en beschikt helaas niet over het stemgeluid dat recht doet aan de stem van Phil Mogg. Daar waar Erik Grönwall vorige zomer het publiek niet alleen kon bekoren als charismatische frontman én zanger, komt Liapakis wat weifelend over, stoor ik me aan die zonnebril van hem en mist hij simpelweg de warmte van Mogg. Jammer. Natuurlijk is ook onze nationale trots op de bass weer van de partij: Barend Courbois. De man is nog steeds (en terecht) hartstikke blij met zijn wapperende manen, want die blijft ie maar door de lucht gooien. Maar qua presentatie en spel kun je die man natuurlijk bij elke classic rock act neerzetten en hij levert. Drummer is Bodo Schopf die zich onopvallend van zijn taak kwijt al valt hij ietwat door de mand bij de oersaaie drumsolo die in de setlist zit verpakt. Utility player is Steve Mann, die als gitarist, toetsenist en achtergrondzanger een behoorlijke bijdrage levert en die zelfs af en toe een gitaarsolo toebedeeld krijgt van de meester.
Visueel is Michael Schenker geen spektakel. Ja, zoals gezegd weet Courbois maar al te goed hoe hij poses aan moet nemen die passen bij de muziek, maar verder is het een vrij statisch geheel. En met slechts een backdrop op de achtergrond is er geen sprake van een uitgebreid gedecoreerd podium. Een fotogalerij op de achtergrond zou de show echt iets extra’s geven. In al die jaren bij UFO zal er heus wel wat interessant fotomateriaal beschikbaar zijn lijkt mij, nietwaar?
Ik heb de afgelopen jaren best wel wat gitaristen op leeftijd live aan het werk gezien maar er zijn er maar weinig die nog steeds van het buitencategorie niveau zijn. De vingers willen gewoon niet meer. Maar bij Schenker lijkt daar geen sprake van. Zijn vingers bewegen zich nog steeds soepel over de snaren van zijn geliefde gitaar, alsof er geen sleet op zit. Zijn karakteristieke spel klinkt nog steeds adembenemend goed en mooi. Schenker is geen man die het moet hebben van een notenbrij; nee, hij doseert en weet letterlijk en figuurlijk steeds de juiste snaar te raken. Dat doet hij vanavond ook nog even in de twee toegiften ‘Shoot Shoot’ en ‘Too Hot To Handle’. Een avond Michael Schenker is nog steeds een avond genieten geblazen.
