Weinig namen zo controversieel als Dave Mustaine. Hij zet nooit een filter op wat hij zegt en dat maakt hem tot een graag geciteerde persoon. Het verhaal is stilaan bekend, hij had eindelijk kameraden gevonden in zijn band Metallica, maar die konden zijn gedrag niet langer verdragen en zetten hem op genadeloze wijze uit zijn band, terwijl ze er met een groot deel van de door hem geschreven muziek vandoor gingen. Het resultaat is een ruim veertig jaar durende rancune, waar soms de scherpe randjes even vanaf leken, maar die altijd latent op de achtergrond aanwezig was. En dat heeft tot fenomenale klassiekers geleid. Wat je ook van Megadeth mag vinden, het is toch moeilijk te weerleggen als ik hier beweer dat Dave Mustaine tot de aller-, maar dan ook wel allergrootste songwriters uit de metalgeschiedenis gerekend mag worden. En die kondigt nu zijn afscheid aan.

Klassieker na klassieker passeerde de afgelopen jaren de revue, met hier en daar uiteraard ook wel eens een misser, maar mag het, in zo’n discografie? En naast de talloze klassiekers is ook het aantal bandleden dat voorbij kwam inmiddels een veelbesproken onderwerp. Op de meer dan fantastische gitarist Marty Friedman na, zijn er niet veel die op eigen kracht iets op poten hebben weten te zetten, altijd was het Mustaine die de identiteit van Megadeth bepaalde, welke passant er op dat moment dan ook zijn stempel mocht drukken.

De huidige bezetting bestaat uit de teruggekeerde James Lomenzo op bas, het Vlaamse wonderkind Dirk Verbeuren op drums en de zeer goed getrainde Teemu Mäntysaari. Nee, die is niet bij een Chinese website besteld, die komt uit Wintersun. En ook in deze bezetting bepaalt Mustaine de richting. Nog één keer knallen, nog één keer laten zien dat je niet om hem heen kan, nog één keer laten zien dat hij misschien wel DE allergrootste songwriter in metal ooit is. Hij verbind zelfs de naam van de band er aan. Dus de vraag is, slaagt hij in die missie. En het antwoord is: helaas niet.

Ik had het hem gegund om met een nieuwe, niet te vermijden klassieker te komen, maar de nummers, je hebt al drie singles gekregen die daarvan getuigen, zijn nét even te inwisselbaar om als testament van een groot man te mogen spreken. Het zijn prima songs, allemaal, het zouden de killers op het album van een andere band zijn, maar bij Megadeth verwacht je en hoop je dat je bek op je tenen valt van verbazing, en dat gebeurt gewoon net niet. De samenhang tussen de nummers is te willekeurig (hoewel hij daar in het verleden wel vaker een handje van had) en de structuur van de songs neemt je nooit echt bij de hand. En iedereen voert zijn taak zeer naar behoren uit, maar dit is gewoon niet de plaat waar je het over 10 jaar nog over hebt,

Schrale troost, Megadeth zou de eerste band zijn die zijn afscheid aankondigt en woord houdt. Zoals ik hem inschat gaat het ooit wel weer kriebelen, in wat voor vorm dan ook, ook al wordt het met de dag fysiek pijnlijker voor hem om gitaar te spelen. Misschien is dat wishful thinking van mijn kant, zo niet, dan zwaai ik hem evengoed met een groots gebaar en nederige dank voor al het plezier dat hij ons gegeven heeft uit, maar als hij zich ooit bedenkt, dan zal de wereld blij zijn. Maar weinig mensen gaven zoveel kleur aan de scene en er zal nooit, maar dan ook nooit een tweede Dave Mustaine opstaan.