Mensen komen nogal eens terug op eerder genomen beslissingen en zeker bij gitarist George Lynch zijn er al een paar weetjes terug gefloten. For what it’s worth… ‘Dancing With The Devil’ zou het negende, maar ook het laatste studioalbum van George Lynch’s band worden. Daar ging wel een bloemrijke carrière aan vooraf die van start ging in 1989 met Lynch Mob, vlak nadat de gitarist Dokken verlaten had. Het debuutalbum ‘Wicked Sensation’ was meteen een schot in de roos en Lynch Mob zagen we regelmatig airplay vergaren op MTV’s Headbangers Ball.

Er zijn wel een aantal pauzes geweest tussen alle bedrijvigheid door, maar met George als enig permanent lid, aangevuld met telkens andere muzikanten, werden er toch flink wat tournees gedaan in de loop der jaren. In 2024 vierde de band zelfs zijn 35^e verjaardag. Dat feest was amper voorbij of in hetzelfde jaar startte Lynch Mob met een uitgebreide afscheidstournee in de VS. Na 35 jaar was het blijkbaar welletjes geweest en ging men uitgebreid afscheid nemen van de fans en het tourleven, maar… – er is altijd een ‘maar’ – er zou nog een laatste studioalbum verschijnen ‘Dancing With The Devil’. Waarvan akte, want dat hebben we nu in onze handen.

Als uitsmijter van het muzikale erfgoed dat Lynch Mob zal nalaten is dit een echt typisch Lynch Mob album zonder toegevingen geworden. Het is bluesy hardrock met wat AOR invloeden, maar soulvol gezongen en piekfijn uitgevoerd. Het werd opgenomen met dezelfde bezetting als voorganger ‘Babylon’ (2023). Dat betekent met zanger Gabriel Colón, bassist Jaron Gulino, drummer Jimmy D’Anda en Lynch zelf als stergitarist. De tien songs (plus bonustrack ‘Somewhere’ voor de Europese release) zijn (smooth) rockers met de erg sappige, soms nogal geknepen zang van Gabriel, overigens een gepassioneerde zanger die me aan alternatieve rock doet denken, ja zelfs aan grunge. Maar de muziek heeft daar niets meer te maken, die gaat zelfs eerder in de richting van Van Halen, Slash en George’s vroegere broodheer Dokken. Het is allemaal nogal voor de handliggend zonder echte uitschieters, maar de drie laatste songs trokken wel onze aandacht. Met ‘Golden Mirror’ is er plots een instrumentaal nummer met akoestische gitaar en percussie. ‘Sea Of Stones’ kiest voor een trage, slepende stijl, heeft een ruimtelijke klank. Het doet zelfs wat aan Led Zeppelin denken. Weemoed duikt op in de laatste reguliere track ‘The Stranger’ en de zang is erg vervormd en lijzig. Een huilende gitaarsolo herbergt meer emoties dan voorheen. Dat men in die laatste songs even buiten de lijntjes kleurt, maakt heel wat goed. Dat mochten ze best meer doen in plaats van te opteren voor veilige Amerikaanse rock. Maar goed, dit moest een ‘typisch’ Lynch Mob album worden… In de laatste track zingt Gebriel ‘I hate to say goodbye’. Het feit dat het laatste concert van de bewuste afscheidstournee ‘The Final Ride’ in maart 2025 zou plaatsvinden, maar ik nu nog shows tot eind maart 2026 geboekt zie staan, spreekt boekdelen.