Hier sluiten we aan bij een wat jongere band uit de Finse universiteitsstad Jyväskylä. In 2010 werd de basis gelegd door zanger/gitarist Samy Eibanna en al spoedig groeide dit uit tot een volwaardige band. Vanaf 2013 werd dit danig gepromoot als zijnde een puike thrash metal band van de nieuwe lichting. Ze zijn inmiddels heel wat albums rijker; want de opvolger van ‘If The Sky Came Down’ (2022) is al het zesde album. De thrash metal van weleer heeft inmiddels plaats gemaakt voor een mix van nu metal, groovende metal en metalcore. Men spreekt nu van een ‘moderne metal band’ en dat zijn de dertigers ook.

Dat betekent niet dat men qua nieuwe vondsten tot rust gekomen is. Allerminst. Voor ‘Hell Is A State Of Mind’ leveren de prille dertigers tien compacte songs af waarin popinvloeden versus extreme metalcore zang worden geplaatst. Deze wijd verspreide gimmick om enerzijds poeslieve emozang met doordachte beschouwingen als uitgangspunt te gebruiken en daar anderzijds plots extreme schreeuwzang tussen te gooien is ook hier de kern van de meeste songs. Samy Eibanna is wel een passionele, bekwame zanger, zodat je meegesleurd wordt in zijn emotionele uitlatingen tijdens bijzonder catchy refreinen. Wat wel volledig nieuw is – en geslaagd wat ons betreft – is de samenwerking met een orkest (het 40-koppige Babelsberg Film Orkest). Dat is een verrassing die vooral door het gebruik van strijkers het geheel een bombastisch en soms een mysterieus tintje geeft. Een verfijnde beschaving tegenover de woedende uitbarstingen wanneer de frontman wel erg van zijn oren maakt.

Opener ‘Afterlife’ is een ‘everyday pleaser’ waar een lans voor te breken is. Uitnodigend en smachtend om daarna op een eulogie van scherpe riffs bijna te struikelen over woorden die de frustratie de hoogte injagen. Er zit wel de lijzigheid van alternatieve rock in deze plaat, terwijl de cleane zang af en toe dan weer raakvlakken met Soen vertoont. Het wordt al dikwijls gedaan wat Lost Society ons brengt en ja, het is gesneden koek voor de Amerikaanse markt, maar wanneer we de zware riffs van ‘L’Appel De Vide’ horen, verrijkt met oosters aandoende strijkers, dan is de link vlug gelegd met ‘Kashmir’ van Led Zeppelin. Want de heren hebben groot respect voor hun voorbeelden als daar zijn Alice Cooper, Metallica ‘The Black Album’ periode, W.A.S.P., Judas Priest en Iron Maiden. Vooral het opnameproces heeft men bewust redelijk ‘old school’ gedaan, al ontsnappen sommige songs niet aan een soort mechanische klank of electro bliebjes. Ook de manier van songschrijven blijft ambachtelijk. De hamvraag is of een song overeind blijft in de akoestische versie zonder opsmuk. Iedereen kan nu gaan opmaken welke songs de meeste indruk maken op alle verschillende individuen. Aangezien er een stel gedurfde beslissingen genomen is, zal dit best een spannende tijd worden voor Lost Society.