Lionheart is een Amerikaanse hardcoreband (niet te verwarren met de band van ex Iron Maiden gitarist Dennis Stratton) die geen compromissen kent. Vanaf de eerste seconde knalt de muziek uit je speakers: zware riffs, brute vocalen en breakdowns die je nekspieren op de proef stellen. Dit is hardcore zoals het bedoeld is – rauw, eerlijk en vol energie. De teksten van Lionheart gaan over vechten, trouw blijven en overleven in een harde wereld. Je merkt meteen dat alles recht uit het hart komt. Muzikaal zit het strak: snelle grooves wisselen af met zware breakdowns die live voor pure chaos zorgen. Zanger Rob Watson heeft een unieke stijl waarin hij rappen en zingen combineert. Het doet soms denken aan hiphop, en juist dat maakt Lionheart anders dan veel andere hardcorebands.

Die aanpak werkt, want hun shows zijn altijd uitverkocht. Het enige waar je nog over kunt twijfelen: is een album van slechts 23 minuten een volwaardig album of eerder een mini-album? Tien nummers van ongeveer twee minuten vliegen voorbij. ‘Bulletproof’ opent keihard en ‘Chewing Through The Leash’ krijgt zelfs een gastbijdrage van Kublai Khan. In het refrein hoor je zelfs een hond blaffen – geen chihuahua, maar eerder een rottweiler. ‘No Peace’ draait dan weer vooral om de rappende zang, terwijl ‘Release The Dogs’ het snelste nummer is en gegarandeerd voor gescheurde ligamenten in de moshpit zorgt. Eerlijk, deel I was beter maar fans van Hatebreed of Terror kunnen hier niets met verkeerd doen.