Na vijfentwintig jaar en tien albums is Lamb of God uitgegroeid tot een vaste waarde binnen de metalwereld. Wat de band zo sterk maakt, is dat ze altijd trouw zijn gebleven aan hun eigen stijl: pure groove metal met stevige thrash‑ en metalcore-invloeden. Ook nu wijken ze niet af van hun vertrouwde koers. Geen trends, geen commerciële druk—gewoon doen waar ze al jaren in uitblinken. Het geluid dat hen groot maakte met ‘As The Palaces Burn’ (2003) en ‘Ashes Of The Wake’ (2004), vormt nog steeds de basis. Daardoor klinkt ‘Into Oblivion’ enerzijds weinig verrassend, maar anderzijds herken je meteen het typische Lamb of God-geluid. Toch weet de band hier en daar te verrassen.

Het titelnummer ‘Into Oblivion’ is meteen een knaller van een opener. De groove, de snelle riffs en de hoge intensiteit geven het geheel zelfs een lichte metalcore-inslag. Randy Blythe laat opnieuw horen dat zijn stem na al die jaren nog niets aan kracht heeft verloren. ‘Parasocial Christ’ schakelt daarna terug naar thrashmetal, en opnieuw gaat het tempo en de agressie stevig omhoog.

‘Sepsis’ pakt het dan weer helemaal anders aan. Een zware bassound trekt je meteen het nummer in, terwijl Randy met een boze, bijna vertellende stem zijn boodschap brengt. Het doet wat denken aan de vertelstijl van Jim Morrison, maar dan gecombineerd met gruntachtige zang. Ook ‘El Vacio’ valt op: het begint zacht en melodieus en groeit dankzij de zang uit tot een emotionele reis.

Verder staan er geen zwakke nummers op het album. Lamb of God blijft vooral binnen hun vertrouwde geluid, maar doet dat met zoveel vakmanschap dat het nooit gaat vervelen.