Katatonia, Evergrey, Klogr in Trix, Antwerpen (BE) – 16 december 2025
“Katatonia heeft een nieuw album en speelt dus ook een hele handvol songs van dat album zoals het fraaie ,,The Liquid Eye” en het al even mooi gecomponeerde ,”Wind Of No Change”
Bijna twee maanden lang reist een gezelschap van drie uiteenlopende bands door Europa en Groot-Brittannië. Hoofdact van deze package is het Zweedse Katatonia, een band die meer dan 30 jaar (!!!) geleden haar eerste album uitbracht. In al die jaren is de band geëvolueerd van een doom/death metal band naar een soort van gothic-achtige progressieve rockband met metal invloeden. Om het beestje maar een naam te geven. In hun kielzog reist het eveneens Zweedse Evergrey mee, ook een band die al bijna 30 jaar onderweg is. Om de avond compleet te maken is het Amerikaans/Italiaanse Klogr gerekruteerd. Katatonia tourt primair om haar onlangs verschenen nieuwe album “Nightmares As Extensions Of The Waking State” (een erg goed album ondanks de verschrikkelijke titel) en omdat ik wel benieuwd ben hoe de band tegenwoordig live klinkt, besluit ik dus om op een doordeweekse avond naar Antwerpen te rijden, waar de package de lokale Trix zaal aandoet.
14 januari 2026 I Tekst en fotografie Wim Strijbosch
Zoals ik al vaker heb geschreven, maar ik blijf het hier toch maar herhalen, maar naar Antwerpen rijden is niet goed voor je hart. Want als je haast hebt – je wilt tenslotte alle bands vanavond zien – ga je lichtelijk over de flos in het verkeer rond Antwerpen. Wat een hectiek altijd. Gelukkig is de afslag Borgerhout vrij vooraan de Ring rond de stad en hoef je dus niet de hele stad door te crossen. Nadat je de afslag hebt genomen en naar rechts gaat, zie je Trix al liggen. Dat is dan weer wel erg handig, zeker als er ook een groot parkeerterrein aanwezig is waar je voor 5 euro de hele avond kunt parkeren. Dat lukt je niet in Amsterdam; daar ben je dat voor een half uur parkeren kwijt. Bij de Trix aangekomen word ik ook nu weer vriendelijk ontvangen door het personeel; de gemoedelijkheid van de Belgen is toch wel erg plezierig. Als ik de zaal dan binnentreed, pik ik nog een flard mee van de show van Klogr, want die waren al om 19.00 uur begonnen. Ik kan dus geen echt oordeel over het optreden van de band geven, maar wat ik nog meepik klinkt als een mix van heavy rock en grunge met de nodige catchy, melodieuze zanglijnen. Redelijk licht verteerbaar dus.
De zaal is redelijk goed gevuld, maar zeker niet vol, zoals enige tijd terug bij Alcest. Dat valt me toch een beetje tegen eerlijk gezegd en waarschijnlijk de organisatoren ook want deze package zal toch de nodige centen kosten.
Vervolgens is het de beurt aan Tom Englund en zijn kompanen. Het drumstel van Simen Sandness staat haaks op het podium, wat maakt dat je al zijn capriolen goed kunt zien. Verder staan er links en rechts projectieschermen geposteerd en ook nog een horizontaal scherm onder het drumstel van Katatonia wat al gereed staat. Deze drie projectieschermen worden door Evergrey ook goed gebruikt want de filmpjes die we daarop te zien krijgen voegen ook echt iets toe aan de muziek. En dat is maar goed ook want alleen de muziek van de heren kan geen drie kwartier boeien. Het is allemaal erg gezapig en braaf wat we live te horen krijgen van de heren. Op momenten doet de band me zelfs een denken aan Kensington en dat kan nooit de bedoeling zijn! Maar songs als ,,Cold Dreams” en Where August Mourn” zijn van een gezapigheid die me totaal niet kan boeien. Englund kan nog steeds goed zingen maar hij komt tegelijkertijd een tikkeltje (over)vermoeid over. De eerdergenoemde Simen Sandness is het andere opvallende bandlid van het stel maar niet zozeer in positieve zin. Wat een ontzettende aansteller is me dat toch zeg! Die zit te drummen en te headbangen alsof hij in Slayer zit, terwijl de heren op dat moment een melodie spelen die als frisse AOR klinkt.
Dat Englund meerdere keren het publiek vraagt om te klappen en mee te zingen wekt ook enige ergernis bij me op. Doe nu maar eens zelf goed je best en knal wat vette songs de zaal in! Gelukkig is daar net op tijd nog het vette ,,Falling From The Sun” het enige, echt vefte nummer wat we vanavond van de mannen uit Gothenburg te horen krijgen. Want de afsluiter van de set, het nieuwe ,,Oxygen” belooft niet veel goeds voor de toekomst. Het klinkt als een mix van Coldplay (stadionrock), Kensington (catchy meezingrefrein) en een willekeurige melodieuze metalband (de riff), wat samen een nummer vormt wat mijn ene oor in gaat en mijn andere oor nog sneller verlaat.
Al met al een tegenvallend optreden van een band waar het heilige vuur uit lijkt te zijn.
Dan is het tijd voor de band waar de meerderheid van de zaal voor gekomen is, Katatonia. Als de band rondom Jonas Renkse opkomt reageert het publiek dan ook direct enthousiaster dan in het hele uur daarvoor. De band opent geweldig met het vette ,,Thrice” van het nieuwe album, gevolgd door een van de publieksfavorieten van weleer, ,,Soil’s Song”. De band heeft het publiek dan al gelijk in haar greep en dat komt mede door het geweldige zaalgeluid. De riffs klinken heerlijk hard, gortdroog en kraakhelder en de typische zanglijnen van Renkse liggen perfect in de mix. Zoals bekend beschikt de band sinds kort over twee nieuwe gitaristen van wie Nico Elgstrand het meest opvalt door zijn fraaie, soepele spel. Hij speelt de riffs alsof hij ze zelf geschreven heeft en dat vind ik erg knap.
Renkse – die heel wat kilo’s kwijt lijkt te zijn – is vanavond ook nog eens heel erg opgewekt. Hij praat best veel tussen de songs, waar hij voorheen toch vooral erg introvert was. Bovendien heeft hij ook zijn haar niet meer constant voor zijn ogen hangen waardoor je dus zelfs zijn gezicht (en glimlach) goed kunt zien.
Erg fijn is het ook dat Katatonia niet zo’n band is als Exodus of Judas Priest (om er maar eens twee te noemen) met elke show weer nagenoeg dezelfde setlist. Nee, Katatonia heeft een nieuw album en speelt dus ook een hele handvol songs van dat album zoals het fraaie ,,The Liquid Eye” en het al even mooi gecomponeerde ,,Wind Of No Change”. Maar ook liefhebbers van het oudere werk komen natuurlijk aan hun trekken in de vorm van oudere tracks als ,,The Longest Year” en ,,Nephilim”.
Ook Katatonia maakt goed gebruik van de projectieschermen. Ze doen dat niet als Evergrey in de vorm van echte films maar veel meer in soort van sfeerbeelden, wat perfect past bij de toch al beeldende muziek van de Zweden. Persoonlijk ben ik het meest onder de indruk van de uitvoering van ,,No Beacon To Illuminate Our Fall”, wat compositorisch zo fantastisch in elkaar is gezet. Na dik anderhalf uur komt er een eind aan de show in de vorm van de toegift ,,Forsaker” waarin de band nog één keer laat horen hoe je harde en zachte stukken laat samensmelten tot een geweldig nummer.
Katatonia bewijst nog steeds relevant te zijn!
