Neem het gezamenlijk werk van Saint Vitus, Trouble en Pentagram, vermenigvuldig dat met de intensiteit van Electric Wizard en Sleep en transponeer het geheel naar 2026. Zo zou je het geluid van Hexjakt wiskundig kunnen beschrijven. Een moderne versie van klassieke doom metal, gebracht door een baardig trio uit Zweden.

Liefhebbers van langzame, monolithische occult geïnspireerde doom metal zijn intussen opgehouden met lezen en onderweg naar de plaatselijke platenboer om een exemplaar van de dubbelelpee ‘Blessing of the Damned’, uitgevoerd in “black smoke marble” vinyl en voorzien van stickers en tarotkaarten te bemachtigen. Ze moeten dan wel snel zijn, want er zijn maar een paar honderd exemplaren beschikbaar. Voor de achterblijvers ga ik gewoon verder.
‘Blessing of the Damned’ is het debuut van Hexjakt, het vervolg op de in januari 2025 verschenen EP zonder titel. Het is in alle opzichten doom volgens het boekje. Drums als heipalen die langzaam in zompige grond geslagen worden, brommende baslijnen en gitaarriffs die in traag voortslepende riffs het fundament vormen voor de brullende zang. Af en toe mag de distortion uit en is er ruimte voor – nog steeds traag voortslepende – cleane gitaarsolo’s. De songs zijn zonder uitzondering sombere reizen door al dan niet innerlijke werelden vol duisternis, verdoemenis en wanhoop. Dat de band ervoor gekozen heeft om ‘Don’t Talk to Strangers’ een song van het legendarische debuutalbum ‘Holy Diver’ van Dio te coveren is misschien niet eens verbazend. Wel als je hoort wat deze Zweden met de song gedaan hebben. Het nummer is bijna onherkenbaar verdoomd en nauwelijks nog als een cover te herkennen. Het valt bijna weg tussen de overige zeven songs op dit meer dan een uur durend album. En net als je denkt dat je alles gehad hebt, volgt er nog een majestueus slotakkoord in de vorm van het ruim dertien minuten durende ‘Cathedrals’, dat gebouwd is rond de tritonus, de duivel in de muziek zoals die ooit door Black Sabbath als steen in een troebele vijver is gegooid: de beroemde dreigende interval van drie akkoorden uit het nummer met dezelfde naam als de band. Ook nu werkt het, zoals altijd, en zelfs de vrij rigoureuze break halverwege het nummer, waarbij ineens stilte het hoofdingrediënt wordt naast spaarzame gitaarakkoorden, doet niets af aan de geladen duistere sfeer die van dit nummer uitgaat. 

Hexjakt weet heel goed de sfeer en heaviness van de vroege doompioneers op te pikken en op een begin dat wel erg in Sleep sferen is na is ‘Blessing of the Damned’ een geslaagde poging om klassieke doom metal te reanimeren en klaar te stomen voor de toekomst.