We zitten met ‘A Dark Poem, Part II: Sanguis’ middenin een trilogie van Green Carnation die begin september vorig jaar aanving met ‘A Dark Poem Part I: The Shores Of Melancholy’. Zelden hadden we de luxe om zo’n rijk aanbod aan frisse Ideeën van de Noorse progressieve metal band te ervaren. Aangezien het een trilogie betreft, melden we nog even het verhaal van de band in dezelfde stijl als bij de voorganger.

Sinds het prille begin eind jaren negentig volgen we Green Carnation op de voet. Al meteen met het tweede studioalbum ‘Light Of Day, Day Of Darkness’ (2001) brachten ze een legendarisch album uit dat extremere metal verbond met progressieve invloeden. Het getuigt van durf om een zestig minuten track uit te brengen als statement. Het vloeiende verloop der muziek met een keur aan verschillende emoties (waaronder al die veelvermelde melancholie) verliep echter zo majestueus en briljant dat het een onuitwisbare indruk achterliet. Later, in 2016, zou datzelfde album model staan om de comeback van de band te bekrachtigen.

Het comebackalbum ‘Leaves Of Yesteryear’ zette in 2020 onze aandacht terug op scherp. Zeker toen er al geopperd werd dat er een trilogie op komst was. Die werd namelijk achter elkaar opgenomen tijdens sessies voor het hele verhaal. Dit tweede deel graaft nog dieper dan het eerste deel. Het is een pak persoonlijker, zeker voor hoofdcomponist/bassist Stein Roger Sordal want het gaat over zijn moeilijke relatie met zijn vader. Bij momenten wordt het zo schrijnend in geluid vervat, dat je een zekere verlegenheid voelt om hier zomaar deelgenoot van te worden. Maar mooi dat dit is, ongelofelijk!

Enter ’A Dark Poem, Part II: Sanguis’. Met het negen minuten lange titelnummer ‘Sanguis’ krijgen we een blauwdruk van alles waar deze getalenteerde band uit Kristiansand toe in staat is. Men koos voor de warme gloed van vintage keyboards en Hammond orgel om deze track extra schwung te geven. De teruggekeerde Endre Kirkesola is in grote vorm, want niet alleen is hij verantwoordelijk voor deze toetsenpartijen, maar ook in het opnameproces deed hij een flinke duit in het zakje. De verhalende, cleane zang van Kjetil Nordhus neemt je onmiddellijk bij de hand voor een diepgaande belevenis. Na vier minuten krijgt tragere zang een echo van harsh vocalen. Het wordt zelfs venijnig met vervorming nog later, terwijl onheilspellende, doomachtige gitaarnoten Kjetil’s zang omkransen. Dit alles in functie van de eerlijke emoties. Dramatische toestanden die tot een wanhopige kreet om hulp leiden. Indrukwekkend, dat is het woord! Daar komt nog een schep bovenop in het fragiele ‘Loneliness Untold, Loneliness Unfold’, dat uitzonderlijk door Sordal gezongen wordt. De akoestische gitaren blijven sober als begeleiding van deze song die ontwapenend mooi is. Het wordt heviger in het stevig rockende ‘Sweet To The Point Of Bitter’ met zijn sierlijke leads die over het geheel zweven. Drie gitaristen heeft de band en dat laten ze niet zomaar voorbijgaan. Buiten de sterke riffs en pakkende zang gaat men zelfs even in overdrive met gitaren die nauw aanleunen bij black metal in ‘I Am Time’, maar het blijft altijd uiterst melodieus. De dwingende sampler aan begin en einde van ‘Fire In Ice’ vormt de lijm tussen een volgend stevig nummer met prominente drums en heerlijke zang. Men besluit dit tweede deel op een ingetogen manier. Piano en mooie, sensitieve zang worden verfraaid met het fluitspel van Ingrid Ose en cello. Dit mag een ballade genoemd worden. Wie zulke gevoelens van persoonlijk verlies en droefheid kan ventileren in aangrijpende muziek als dit, verdient een standbeeld. Het is een voorrecht om deze instrumentale dans omheen deze tragiek te ervaren. Dank je, Green Carnation!