Op 21 januari 2022, toen covid ons nog sluierde in de grauwe nevelen van een wereld in wanorde, werd er nog meer grauwheid op die wereld losgelaten in de vorm van het debuutalbum van de Australische doomformatie Graves For Gods: ‘The Oldest Gods’. Wat was dat genieten zeg. Meer doom uit het verre continent – naast, ik noem maar iets, een Mournful Congregation. Een nieuw geluid, dat op één of andere manier toch iets bekends had. Nu, bijna precies vier jaar later, heeft Graves For Gods het vervolgalbum af. Het heet ‘Last Light Fades’ en het resultaat mag daar zijn!

Net als ‘The Oldest Gods’ bestaat de plaat uit vier langere nummers, met het verschil dat er halverwege een bijna instrumentaal intermezzo is geplaatst, genaamd ‘Unholy Ghost’. Elk nummer is een eerbetoon aan het genre. Elk nummer heeft een ontzettende kracht en zuigt de luisteraar naar binnen, een schemerwereld van treurnis en bloederige geschiedenis in, hem of haar verwelkomend met een aangename mantel van dissonantie en langzame, neerwaartse klanken. Maar er is ook hoop, in verschillende vormen, met name de gitaren die met hun hoge noten dan weer de draden van het hart beroeren, dan weer het licht van de ziel verhelderen. Als je denkt, wat een beeldspraak toch, dan zal ik je zeggen dat er geen andere manier is om aan te geven hoe dit album is. Want het raakt vooral de innerlijke mens, reiziger en doemdenker.

De band is naar eigen zeggen geïnspireerd door de Peaceville Three, en daar laten ze in hun nummers ook geen enkel misverstand over bestaan. Met name invloeden van My Dying Bride zijn duidelijk, door het weemoedige dubbele gitaargeluid die ook dit album weer doorspekt. Het begin van ‘The Dark Age’, het tweede nummer, lijkt zo uit één van de vorige albums van die band gestapt. Na deze intro volgen er beklijvende gitaren zoals we die kennen van Paradise Lost, waarop het lage, verscheurende stemgeluid van zanger Jak Shadows losbarst en de doom voorziet van een pittige dosis death. Shadows varieert zijn vocalen gedurende het album van deze lage growl naar een meer getergde uiting van wanhoop, tot hier en daar zang die grenst aan clean vocals. Dat laatste gebeurt echter zo spaarzaam dat die momenten bijzonder en indrukwekkend zijn. De muziek is langzaam, maar niet traag. En dan bedoel ik dat er meer op de drums geslagen wordt dan drie keer per minuut. Ik zou zeggen dat het nog net geen funeral doom is, maar als je dan naar het nummer ‘Covered In Blood’ luistert, dan hoor je eigenlijk een ode aan dat genre. Er zit alles in wat je hoopt: een langzaam dronend ritme dat vergezeld wordt door huilende gitaartonen; nauwelijks hoorbare melodiewisselingen geleid door meeslepende snaarpartijen; een bas die door merg en been gaat en je lever compleet nuchter schudt; een nog rustiger, atmosferisch middenstuk dat uitmondt in een epische climax als een lawine van gruis, stenen en stof die over je heen schaaft; en om het allemaal nog intenser te maken komen daar dan nog weer die kalmpjes schreeuwende gitaren bij. Uiteindelijk lijken de instrumenten een langzame hartslag weer te geven die ineens abrupt stopt. Echt alles aan dit nummer voelt grandioos en betoverend, en zorgt ervoor dat wat je ook aan het doen bent, je pauzeert en met gesloten ogen en deinend hoofd meeluistert naar alles dat er gebeurt.

Ik kan ook nog de nummers ‘Perpetua Fell’ en ‘Last Light Fades’ opnoemen en beschrijven, maar dat zou van mijn kant alleen maar meer van hetzelfde zijn: een opsomming van positieve superlatieven en hoe fijn het je laat voelen. Sommige albums voelen als een comfortabele, warme jas die je aantrekt en niet meer uit wil trekken. In dit geval een jas met extra verwarmingselementen en een vibrerende functie waardoor je constant een gelukzalige sensatie door heel je lijf voelt stromen als je hem draagt – of naar luistert dus. En vergis je niet, Graves For Gods heeft een duidelijke inspiratie, maar het is geen kopie van die bands, het is helder dat ze helemaal hun eigen ding doen. ‘Last Light Fades’ voelt als thuiskomen na een lange, enerverende nacht.