Gladenfold is het muzikale vehikel van Esko (zang) en Lauri (drums) Itälä, sinds 2003 aan de weg timmerend als Gladenfold en toe aan het vierde studioalbum ‘Soulbound’. Er is een merkbare muzikale ontwikkeling gaande binnen de zeskoppige Finse band. Klonk voorganger ‘Nemesis’ (2022) eerder zwaar en duister en paste de term ‘melodieuze death metal’ daar nog prima bij, dan toont ‘Soulbound’ eerder de positieve energie van de band met een muziekstijl die we graag power metal noemen. Er is meer cleane zang en dan druk ik me nog uit via een understatement, want Esko’s grunts duiken enkel op in ‘Helix Of Hate’, zodat het (melodieuze) death metal element zo goed als te verwaarlozen is.

De negen songs op deze vierde worp zijn te omschrijven als symfonisch verrijkte power metal die meer dan eens aan Kamelot doet denken. Dat vooral. Dezelfde epische geladenheid in verhalende stijl. Dat merken we al in opener ’Fire Wind’ met zijn indrukwekkend duel tussen keyboard- en gitaarsolo’s. Ze combineren deze flitsende duels van Sonata Arctica met de technische krachtpatserij van Children Of Bodom, plus de symfonische grandeur van Kamelot. Daarbij komt de band best afwisselend uit de hoek, getuige het eerder melancholische ‘Wardens Of Time’, de erg catchy single ‘For My Queen’ en het mediumtempo duet met Michaela Tuomenoksa in ‘Mercy’. Maar de beste inkijk in de muzikale evolutie van de band is te merken in de iets langere songs ‘Ghostlike’ en afsluiter ‘Soulbound Parallax’ waarin bonkige riffs tegenover balladeachtige epiek komt te staan. Dit album is meer gepolijst en cinematisch dan zijn voorgangers, voornamelijk door de symfonische arrangementen, maar dat de band daar klaar voor was, merk je aan het resultaat.