Gaerea – een ceremonieel losbarsten

Gaerea komt uit Portugal. De band werd in 2016 opgericht door frontman Alpha, destijds nog als eenmansproject, waarna hij er later een volledige band omheen formeerde. Vanaf het begin staan ze bekend om hun volledige gezichtsbedekking: de muziek moet spreken, niet de individuen. Dat principe is altijd gebleven en vormt inmiddels een belangrijk onderdeel van hun identiteit.

Door de jaren heen groeide Gaerea uit tot een band met een stevige reputatie, vooral live.

Hun nieuwste plaat ‘Loss’ verscheen in maart 2026 en werd goed ontvangen. De band heeft een toegankelijker geluid omarmd, een lijn die al werd ingezet met voorganger ‘Coma’. Waar Gaerea in de beginjaren nog stevig in het (post) black‑metalhokje zat, verschuift het geluid nu met invloeden uit de metalcore.

Ondergetekende was ook bij de albumreleaseshow eerder dit jaar in Amsterdam, en de setlist week daar vanavond niet daarvan af.

Het podium is afgeschermd met een enorm doek met het logo van de band. Linksachter het doek is het silhouet van gitariste Delta zichtbaar. Na enkele samples wordt het nummer ‘Labyrinth’ (van het recente album Loss) ingezet. Haar stem is helder en zuiver — en zodra het nummer openbarst en het doek naar beneden komt, wordt de zaal overspoeld door een overweldigende muur van licht en geluid.

Het geluid in Hedon is goed in balans: de gitaren komen helder door zonder hun scherpte te verliezen, terwijl bas en drums een stevige fundering leggen. De toon is gezet, en die intensiteit blijft de hele avond aanwezig.

Bij ‘Hellbound’ wordt het publiek vooraf uitgenodigd om zich in tweeën te splitsen voor een zogeheten wall of death. Zodra het nummer start, stormen de groepen op elkaar af. Het voelt bijna als het openen van een ritueel in plaats van een moshpit.

Hoewel de zaal niet geheel uitverkocht was, speelt de band met een intensiteit alsof ze een zaal van het dubbele formaat moest overtuigen.

Daarna volgt ‘Cyclone’, ingezet met cleane zang door frontman ‘Alpha’. Zijn grunts zijn overtuigend en zelfverzekerd, maar de cleane vocalen blijven wat onvast. Al snel nemen de grunts het weer over. Het drumwerk is strak en meedogenloos.

Gaerea’s nummers voelen als kleine verhalen — van donker naar licht, vice versa, en alles daartussen. Het nummer ‘Unknown’ is hier een mooi voorbeeld van.

Na een rustige, cleane gitaarlead ontvouwt zich een riff die meteen wordt gedragen door strak bas- en drumwerk. Het gas gaat er vol op, terwijl het refrein bijna dansbaar wordt — het cymbalwerk van de drummer verdient hier echt een aparte vermelding. Het nummer schakelt moeiteloos tussen hard en ingetogen, zonder dat het zijn spanningsboog verliest.

Hoewel de laatste twee albums zorgden voor een doorbraak bij een breder publiek, is dat vanavond niet af te lezen aan de kaartverkoop. De zaal oogt driekwart gevuld; het balkon blijft gesloten en dient alleen als plek voor de fotografen. De setlist leunt vooral op het recente werk. In de toegift komt ‘Salve’ voorbij van ‘Mirage’ — rauwer, harder, en het publiek gaat opnieuw volledig los. Opvallend is het vele praten van frontman Alpha tussen de nummers door: veel “thank you Netherlands”, handen in de lucht, telefoonzaklampen aan. Het werkt, maar voor mij had het iets te veel popconcert‑gehalte. Gelukkig blijft de muziek spreken: energiek, strak en intens.

Voor de afsluiter ‘Stardust’ wordt het publiek uitvoerig bedankt en memoreert Alpha kort de afgelopen 10 jaar van de band.  Ik zie dit nu voor de tweede keer; het komt enerzijds wat groots over, maar blijft opnieuw gemeend. Het blijft indrukwekkend dat een relatief jonge band op eigen kracht en met een eigen geluid weet door te breken in de hedendaagse metalscene. Het nummer wordt ingezet met piano en cleane zang. Het pulseert, barst open, keert terug naar klein en explodeert opnieuw. Een terechte afsluiter.

Conclusie

We kunnen terugkijken op een warme avond waarin Gaerea opnieuw overtuigde en een publiek dat zich moeiteloos liet meeslepen. Zelfs zonder uitverkochte zaal bewees Gaerea dat intensiteit geen aantallen nodig heeft.

Chapeau!!

Bij de uitgang is het druk bij de merchtafel — mooi om te zien hoe fans hun support tonen.