Ik was er eerst van overtuigd dat ik de band Forever Autumn ooit wel eens besproken had. Het is ook zo’n passende naam als je op zoek bent naar doom/death metal. Een beetje sip keek ik wel toen bleek dat ik me vergist had. ‘Forever Autumn’ is een album uit 1999 van de Zweedse doom/gothic band Lake Of Tears, die affiniteit kwam vast daardoor. ‘Forever Autumn’ is ook een mooie en erg weemoedige song van The Moody Blues (uit 1978). En… nu komen we tot de kern van de zaak: Forever Autumn is het muzikale vehikel van ene Autumn Ni Dhbhghaill uit Massachusetts, de VS. In deze hoedanigheid is ‘The Lamentations’ al haar vijfde album (al werd het debuut tweemaal opgenomen).

Autumn beweegt zich in de etherische folk scène en zij zingt en speelt tal van instrumenten: gitaar, bas, balalaika, bodhrán, percussie en tin whistle. Het emotionele gewicht van doom en het kille mysterie van black metal zijn zeker aanwezig in haar muziek, maar de essentie van deze songs is veel ouder. Iets wat nog diep in ons innerlijk aanwezig is en dat ons met de aarde verbindt. Al meer dan 25 jaar vertelt Autumn haar verhalen en zij werkte al eerder samen met cellist Jon McGrath en met Aaron Stainthorpe (ex-My Dying Bride). Voor dit album koos zij het eenzame pad. Isolatie en toewijding. Het is muziek die je uitnodigt om even een stap terug te nemen uit de hectische wereld om je over te geven aan een sterke verbeelding. Misschien is dat soms wazig, misschien zit je hier niet op te wachten of mogelijk ontdek je een nieuwe kant van jezelf. De keuze is aan de luisteraar en diens openheid om van de geijkte paden af te wijken als metalfan. Wij hadden de indruk dat het soms nogal langdradig wordt en de heksachtige kraakstem van Autumn gaat op de duur vervelen. Je moet al doorwinterde fan zijn van Hagalaz’ Runedance en Nebelhexe (die ik vroeger altijd besprak) en bij uitbreiding invloeden van Stille Volk en Jo Quail (er komen heel wat strijkers voorbij in de soms dramatisch getinte nummers).