Het mysterieuze Zwarte Woud in Duitsland is nog steeds een belangrijke inspiratiebron voor Finsterforst die er sinds 2004 hun geboorteplek opgeven als een pagan/metal band met een eigen sound. We waren altijd al diep onder de indruk van hun bijna progressief te noemen mix van allerlei zangstijlen en instrumenten. Om uit zo’n breed gamma toch (lange) nummers te schrijven die pakkend, melancholiek, maar ook ruw zijn, is een gave op zich. Wees gerust, zet alles aan de kant voor vijf kwartier hoogwaardige, epische hymnen met tal van ravissante wendingen en je zult beloond worden in het Walhalla.

‘Still’ is het zesde album van het septet dat eerder doorbrak met ‘Mach Dich Frei’ (2015) en daarna nog verblufte met ‘Zerfall’ (2019) en de EP ‘Jenseits’ (2023) met één lange compositie. De fulltime terugkeer van Johannes Joseph met zijn accordeon en meest dominante klare zang is een feit, zodat we hem intussen ook terug op de bühne kunnen zien. Verder is men intussen van Napalm naar AOP Records verkast, zorgt gitarist Simon Käflein nog steeds voor sprankelende ideeën en profileert Olli Berlin zich als veelzijdige zanger en tekstschrijver in de Duitse taal. Bij deze band horen Duitse teksten met krachtige zeggenschap, want hun muziek leunt nog steeds aan bij extremere metal vormen als black metal, terwijl het klassieke gitaarwerk uit traditionele bron ontluikt.

Voor deze eerste full length in zeven jaar nam men zich voor om terug te keren naar relatief kortere songs en toegankelijkheid. De oorwurmcharme mocht niet ondergesneeuwd raken en dus zijn er ook drie songs die onder de vijf minuten blijven. Maar van start gaat men met het acht minuten durende ‘Obduktion’, een song met een beladen thema – we dragen te weinig zorg voor de kwetsbaren in de maatschappij – die al een blauwdruk is van waar Finsterforst voor staat. Een prachtige heldere gitaarklank leidt naar lage, gewichtig klinkende zang, waarbij een mediumtempo eruptie hoort. Het begint te swingen, verfraaid door eerst harsh zang en dan serene cleane samenzang. Er is ook een opvallend cleane zanger met veel daadkracht en die komt ook geregeld aan bod. Dat blijkt Johannes te zijn. Zijn zangstijl doet me nog het meest denken aan de huidige cleane zanger in Ensiferum, Pekka Montin. De afwisseling in de zang – men gebruikte zelfs een echt koor – is belangrijk en later komt er nog wat keyboards en accordeon voorbij. Het speelse ‘Herbstwanderung’ leunt eveneens op afwisseling: een verhalende diepe bariton, samenzang alsof we bij padvinders zijn in het woud en zwartgeblakerde ruwheid. Dit alles wordt aangezet met dreigende arrangementen. De strakke riffs van ‘Knie Wieder’, een kortere song, zijn aanstekelijk, maar er zit dikwijls ook een zekere weemoed in alle songs. Hier doen ze me zelfs even aan Die Apokalyptischen Reiter denken, maar dat komt vast door de verhalende zang in het Duits.

Ondanks zijn lengte van tien minuten is ‘Im Wind’ de nieuwe single, maar, ook weer vanwege die variëteit, het is voorbij eer je er erg in hebt. Wat een knaller! Maar de meest aanstekelijke single is toch wel ‘Stille Nacht’, de eerste single waarvan de videoclip zo gezellig aanvangt met een stukkie accordeon. Dat is werkelijk een onweerstaanbare oorwurm die blijft hangen! Het heeft stoere daadkracht (de ruwe zang doet me aan Eisbrecher denken), maar ergens ook Weltschmerz. Want naast overweldigende filmische passages en de primordiale mystiek van epische Moonsorrow, is er ook invloed van NDH romantiek en de vredigheid van folk. Om op adem te komen is er ‘Fels’, wat men een ballade met akoestische gitaren kan noemen. Na deze beschouwende rust, trekt de band alle registers open om al hun kwaliteiten nog eens gul te vertonen in het 24 minuten durende afsluitende opus magnum van dit album (‘Leere’). Wees maar zeker dat dit niet ‘leeg’ is, maar tjokvol met fraaie vondsten. ‘Still’ is een meesterwerk dat zonder de covers al ruim een uur duurt. Als bonus kunnen we nog genieten van eigenzinnige coverversies van de Immortal song ‘Beyond The North Waves’ en ‘Another Brick In The Wall’ van Pink Floyd. Vooral dat laatste heeft een verrassende behandeling gekregen. Besluit: verplichte kost voor fans van inventieve pagan/folk metal en meer bepaald een mix van Moonsorrow, Finntroll en Ensiferum die niet te versmaden is.