Eye Of Melian – interview met Martijn Westerholt
Martijn Westerholt: “Onze muziek is veel meer dan alleen iets voor metalfans”
Eye Of Melian is allesbehalve een doorsnee metalband. Dit internationale viertal: Martijn Westerholt (ex-Within Temptation, Delain), Robin La Joy, Johanna Kurkela (zangeres van Auri) en Mikko P. Mustonen creëerde een album dat je gerust kunt omschrijven als filmmuziek met zang. Het grote thema? De magische wereld van Tolkien. Bij het beluisteren van het album waan je je in Midden-aarde, samen met Frodo, Gandalf en Aragorn, dwalend door oerbossen en over majestueuze bergpassen. ‘Forest Of Forgetting’ is een plaat om in alle rust te beleven: zet een koptelefoon op, nestel je in een comfortabele stoel en neem er eventueel een drankje bij. Je leunt achterover en laat je volledig meevoeren. Martijn vertelt vol passie over de band en hun nieuwste creatie; een project dat zowel muzikaal als visueel een droomwereld tot leven brengt.
Koen de Waele Ι 8 februari 2026
Martijn, laten we eerst maar eens even het mysterie rondom jouw geboorteplaats ophelderen, daar hier nogal wat misverstanden over bestaan.
Haha… jullie hoofdredacteur Ramon had zijn huiswerk redelijk goed gedaan. Mijn vader werkte in het verleden als accountant bij KPMG en als zodanig heeft hij geholpen om een afdeling in Madrid op te zetten. Daar hebben mijn ouders dus zo’n vijf jaar gewoond en daar ben ik geboren.
Na dit leuke weetje even terug naar ‘Dark Waters’, daar dit het eerste album was in de nieuwe line-up. Hoe belangrijk is deze plaat voor het “nieuwe” Delain geweest?
Omdat je als muzikant een beetje in een bubbel leeft, vind ik dat zelf heel moeilijk om te beantwoorden. Het is in ieder geval wel zo dat deze plaat ons weer op de kaart heeft gezet, want de mensen gaven in die tijd geen stuiver meer voor het voortbestaan van Delain. We zijn nu weer een toerende band die op zo ongeveer alle grote festivals heeft gestaan. Daarnaast hebben we in Amerika getoerd en als we af moeten gaan op de ticket sales is ‘Dark Waters’ erg positief ontvangen door onze fans. De andere kant van het verhaal is dat ik het heel moeilijk vind om het te vergelijken met vroeger, omdat het mens-eigen is om te denken dat vroeger alles beter was. We spelen (nog) niet in de grotere zalen zoals bijvoorbeeld Tivoli Ronda zoals we dat vroeger deden, maar we spelen nu wel meerdere shows in Nederland. De markt is ook veranderd omdat de mensen veel minder albums kopen dan vroeger, maar als je alles zo naast elkaar legt heeft ‘Dark Waters’ er wel voor gezorgd dat Delain weer “alive and kicking’ is en dat hadden weinig mensen verwacht.
Zie jij dit ook als een persoonlijke overwinning en kun je de moeilijke periode nu echt achter je laten?
Absoluut, tijdens dat “rouwproces” had ik wel het vertrouwen dat ikzelf en de band er weer boven op zouden komen. Dat moest natuurlijk nog wel even bewerkstelligd worden en daar is wel de nodige tijd over heen gegaan. Met deze nieuwe band kunnen we de moeilijke periode achter laten en ons volledig focussen op de toekomst.
Allereerst is daar dan de nieuwe EP ‘Dance With The Devil’. Wat was het plan hierachter?
Daar zit een combinatie van factoren achter. Allereerst vroegen veel mensen om nieuwe muziek en dus hebben we twee nieuwe songs opgenomen. Daarnaast vroegen ook veel mensen om nieuwe versies van oudere nummers met Diana op zang. Vandaar dat we ‘Sleepwalker’s Dream’ opnieuw op deze EP hebben gezet. Daar niet iedereen aanwezig kan zijn bij concerten, waren er ook een hoop verzoeken om live-nummers in de nieuwe bezetting uit te brengen en dus zijn we daar ook aan tegemoet gekomen. Verder heeft Delain in het verleden wel meer van dit soort EPs op de markt gebracht en die traditie hebben we met ‘Dance With The Devil’ in ere gehouden. We wilden de mensen wel voldoende waarde bieden, dus we hebben er voor gezorgd dat er voldoende interessant materiaal op de nieuwe EP te vinden is.
Zijn er nog veranderingen in het schrijfproces geweest of heb jij weer samen met Guus (Eijkens) de nummers geschreven?
De muziek heb ik inderdaad weer samen met Guus gedaan. In 2023 heb ik Guus meegenomen naar Finland en in de Finse bossen hebben we weer samengewerkt en daar zijn onder andere deze twee nieuwe nummers uit voortgevloeid. Mijn vrouw Robin heeft voor één nummer (‘The Reaping’) de tekst geschreven, terwijl Diana de lyrics voor het andere nummer (‘Dance With The Devil’) heeft gedaan.
Een paar maanden voor de release is ‘Dance With The Devil’ al als video uitgebracht. Hoe waren de reacties hierop?
De reacties waren erg goed mag ik wel zeggen. In het algemeen loopt het Youtube-gebruik wel wat terug en dus ook bij ons. Ik was in eerste instantie bang dat dit alleen bij ons zo zou zijn, maar navraag bij Napalm leerde ons dat dit wel een algemene trend is. Dat is wel jammer, want het is nog steeds een erg belangrijk platform voor muzikanten en bands. De aantallen views mogen dan wel wat teruggelopen zijn, de reacties om ‘Dance With The Devil’ waren in ieder geval wel erg positief.
Waar gaan de twee nieuwe nummers ‘Dance with The Devil’ en ‘The Reaping’ tekstueel over?
Het titelnummer gaat over een giftige relatie en dat hoeft niet persé een romantische relatie te zijn. Dit kan ook over een werkrelatie of een vriendschappelijke relatie gaan. Ondanks het feit dat de relatie je niet veel goeds brengt blijf je er dan toch in hangen. Ik denk dat veel mensen hier in hun leven wel eens mee te maken hebben gehad en zich dus wel kunnen vinden in de teksten. ‘The Reaping’ is gebaseerd op het Amerikaanse gezegde “so the wind reap the whirlwind” en dat gaat over de richting waar we met de maatschappij naar toe gaan. Er is een behoorlijke verharding aan het plaatsvinden en het liedje gaat eigenlijk over de consequenties van bepaalde keuzes of het niet maken van bepaalde keuzes.
Is het met de teruglopende views op Youtube dan nog wel lonend om zoveel videos uit te brengen?
Jazeker en Napalm besteedt hier nog steeds altijd erg veel aandacht aan bij al hun bands. Je kunt de videos natuurlijk ook op andere social media kanalen gebruiken en ik vind nog steeds dat een single-release onlosmakelijk verbonden is met een video. Met de techniek van tegenwoordig is er ook veel meer mogelijk waardoor je de kosten per video een stuk lager kunt houden dan vroeger en vaak ook nog een beter resultaat kunt verkrijgen.
Wilden jullie de giftige relatie als onderwerp van het titelnummer ook uitbeelden in het artwork?
De hoes geeft aan de ene kant het engeltje weer dat tegen je praat terwijl aan de andere kant het duiveltje dat tegen je praat. Dat heeft natuurlijk te maken met waar je naar luistert als je bepaalde keuzes maakt of niet maakt en eigenlijk is dit zowel van toepassing bij het titelnummer als bij ‘The Reaping’. Ludo is een professioneel artwork designer en het is natuurlijk erg gaaf dat je dit door een eigen bandlid kunt laten doen.
Op ‘Dawn Of Avatars’ komen zelfs beide gasten Patty Gurdy en Troy Donockley samen en ik vind het mijn meest favoriete nummer op het album. Die bijdragen hebben zo een tomeloze energie. Reageer jij zelfs soms emotioneel als je zo’n afgewerkt nummer voor de eerste keer kan beluisteren.
Ja, absoluut. Meestal, als ik een album maak – ook bij Delain – luister ik er daarna niet meer naar. Dan is het klaar. Natuurlijk speel ik de nummers nog live en dat doe ik met plezier, maar ik zet ze niet meer op. Met Eye of Melian is dat anders. Dit is muziek waar ik zelf ook later nog naar kan luisteren en echt van kan genieten.
Iets speciaal is de afsluiter. Daar werd een cover van Bruce Dickinson ‘Tears of the Dragon’ uit zijn ‘Balls To Picasso’ uit 1994 en vorig jaar opnieuw uitgebracht. Hoe kwam je daarop? Ben je nu nieuwsgierig hoe de echte Bruce zou reageren moest hij het horen.
Dat idee kwam van Mikko, wat wel grappig is. Mikko komt zelf ook uit de metalwereld en heeft gewerkt met Finse bands zoals Ensiferum en Sonata Arctica. Op een gegeven moment dachten we: we hebben allemaal metal-roots, hoe leuk zou het zijn om een cover te doen van een artiest uit die hoek? Ik stelde Metallica ‘The Unforgiven’ voor (die is nog niet uitgebracht, maar we hebben hem wel gemaakt), en Mikko kwam met ‘Tears of the Dragon’. Dat nummer kende ik eerlijk gezegd niet eens. Toen ik het hoorde – en Mikko had al een basisarrangement gemaakt – wist ik meteen: dit past perfect. Johanna’s stem klinkt er geweldig bij. We hebben die link met de metalcommunity, en ik denk dat dit een leuke verrassing wordt voor fans. Sommigen hebben misschien al een klik met die nummers. We hebben zelfs geprobeerd Bruce Dickinson te bereiken via Steve Harris. Steve reageerde enthousiast en zou het doorgeven, maar Bruce was op tour. Dat was zo’n vier weken geleden, dus we hebben nog niets gehoord. Hopelijk vindt hij het mooi, ik ben echt benieuwd naar zijn reactie. Je hoort wel eens dat artiesten niets voelen bij een cover van hun werk. Dat kan natuurlijk ook gebeuren, maar ik hoop dat dit anders is.
Jullie hebben zoals je al aangaf, een eigenwijze cover gemaakt van Bruce Dickinson. Bruce zingt dat nummer 10 keer beter dan hij dat bij Iron Maiden gedaan. Je mag die eigenlijk niet nadoen maar jullie hebben er echt iets speciaals van gemaakt.
Oh, dat vind ik echt geweldig om te horen, dankjewel! Ik moet zeggen: als ik Bruce live hoor – bijvoorbeeld op festivals waar ik met Delain speelde – dan was het altijd indrukwekkend. Wat een gigantische zanger is dat. Maar eerlijk gezegd heb ik ook enorm veel vertrouwen in Johanna. Ik vind haar zo’n geweldige zangeres. Misschien klinkt het gek om dat over je eigen zangeres te zeggen, maar ik voel me echt vereerd dat zij op mijn muziek wil zingen. En in dit geval zelfs op een nummer dat oorspronkelijk van Bruce is, dat maakt het extra bijzonder.
Wie zorgde trouwens voor dat prachtige artwork? Ik zou me geen betere cover kunnen voorstellen bij het album trouwens.
De cover is gemaakt door Jan Yrlund, wat wel bijzonder is. Ik werk al heel lang met hem samen. Hij was ooit gitarist bij Lacrimosa en zat ook in de Belgische blackmetalband Ancient Rites. Tegenwoordig is hij een gerenommeerde artworkdesigner. Hij maakte al de cover van ons eerste album – dat was eigenlijk een soort pilot – en nu opnieuw. Dit keer had Robin een heel duidelijk beeld: een standbeeld in een bos. Dat idee hebben we aan Jan voorgelegd, en hij heeft het prachtig uitgewerkt. Jan maakt trouwens ook covers voor grote namen, zoals Manowar en Korpiklaani.
Soms hoor je wel eens een stuk muziek dat aan de zachtere passages van Nightwish of Within Tempation doet denken. Was je ervaring met Within Temptation en Delain een pluspunt. Zowel muzikaal als het openen van deuren.
Ja, absoluut! Eye of Melian is natuurlijk een nieuwe band, dus we moeten vanaf nul beginnen. Maar tegelijk ook niet helemaal, want ik ken mijn weg in de muziekwereld en heb een groot netwerk van mensen die bereid zijn te helpen. Johanna heeft dat ook, dus we zijn echt gezegend met connecties. Bijvoorbeeld: ik schreef een stuk en dacht “Is dit niet te veel Nightwish?” Dan kan ik gewoon Tuomas Holopainen bellen en vragen wat hij vindt. Zijn antwoord? “Nee hoor, vooral doorgaan, hartstikke gaaf!” Dat is toch een luxe. Hetzelfde geldt voor Napalm Records. Dit is geen metalplaat, en Napalm is een metallabel, maar er zijn zoveel linken naar metal. Veel fans van Delain of Johanna’s werk met Tuomas zullen zich thuis voelen bij Eye of Melian. Napalm vertrouwt ons, maar zei wel: “Alleen als jullie ook live gaan spelen.” En dat gaan we doen. Hoe zie ik die shows? Niet als een festival waar je rechtstaat tussen een massa mensen. Onze muziek past veel beter in theaters, intiem, sfeervol, met rood pluche stoelen. Johanna heeft dat met Auri al gedaan in Europa, maar Eye of Melian is anders: minder progressief, meer atmosferisch. Mijn droom? Uiteindelijk met een orkest spelen. Maar eerst klein beginnen, intiem, en dan zien we waar het ons brengt.
Er is de albumrelease in februari 2026 in het verre Zwolle en daarna volgen elf optredens in het nog verdere Finland. Hoe zit het voor ons?
Goede vraag! Omdat we nog zo nieuw zijn, zijn we nog op zoek naar een internationale booking agent. Ik heb mijn agent van Delain, Sharon Richardson (van K2), gevraagd. Zij is fantastisch. K2 boekt grote namen zoals Slayer, Metallica, Iron Maiden en Gojira. Sharon zei: “Ik wil het met alle liefde doen, maar ik ben niet thuis in deze muziekstijl.” Onze muziek past meer bij fantasy-achtige festivals, zoals Castle Rock in Nederland, of folkfestivals, en natuurlijk theaters. Voor Nederland ben ik nu in gesprek met enthousiaste mensen die daar wél ervaring mee hebben. In Europa ben ik er door alle drukte nog niet aan toegekomen om iemand te vinden, maar ik ben ervan overtuigd dat dat gaat lukken. We hebben al concrete plannen om meer in Nederland te spelen. Daar heb ik genoeg boekers, en via Johanna hebben we ook connecties in Finland, zij heeft daar een gevestigde carrière, dus dat is geen probleem. Europa volgt nog, helemaal mee eens!
‘Legends Of Light’ verscheen in 2022 en het geld ervoor kwam van een crowdfunding actie. Nu tekenden jullie bij Napalm Records. Is het een beetje een verademing dat je heel wat zaken aan hen kan overlaten of hield je liever zelf alles in handen?
Absoluut! Voor mij draait het om een goed team om je heen. We hebben fantastisch contact met de mensen van Napalm, echt geweldige professionals. Er is veel wederzijds vertrouwen: zij laten ons volledig vrij in onze creatieve keuzes, en wij kunnen op hun expertise rekenen. Ze helpen enorm, bijvoorbeeld met Lisa voor de coördinatie van allerlei zaken. We hebben ook een crowdfunding gedaan om te testen of er interesse was. Dat bleek een schot in de roos: het ging als een speer! Dat gaf ons het vertrouwen om door te gaan. Nu is het tijd voor de volgende stap. Wij zijn muzikanten, geen marketeers en daar komt Napalm in beeld. Zij zijn specialisten in marketing en promotie, en dat maakt de samenwerking zo waardevol. Ik ben wel ondernemend, maar in hart en nieren ben ik muzikant. Dit is mijn passie, en ik wil niets liever dan muziek maken. Voor mij is dat het mooiste beroep dat er is. Daarom ben ik blij dat Napalm ons ondersteunt op het gebied waar zij in uitblinken. Het is echt een perfecte combinatie.
