In 2025 zag ik Exodus op het Rock Hard festival in Gelsenkirchen live, mét de teruggekeerde Rob Dukes. Wederom verving hij Steve Souza, wat op zich wel opmerkelijk genoemd mag worden. Door de energieke performance van de band en de beter in zijn rol passende Dukes kwam Exodus zowaar al herboren over. Mijn eerste kennismaking met Dukes als vocalist voor de oer-thrashers uit San Francisco was op een Wacken Open Air en ik vond hem toen maar een lompe, agressief overkomende aansteller. Misschien was het teveel bewijsdrang toen, denk ik nu, achteraf.
‘Goliath’, het 12^e album markeert de hernieuwde rekrutering van Dukes en dat blijkt een goede zet te zijn. De plaat opent met de eerstverschenen single ‘3111’, met een monsterlijk zware riff. Even wachten tot 01:30 en Dukes enters the building op sterke wijze. Zijn metal meets hardcore stem heeft zowaar een Paul Baloff intensiteit. Hij klinkt wat minder bonkig, wat subtieler zelfs. En hoor ik daar toch ook een dosis Slayer invloed doorsijpelen in het spel van Gary Holt? Op zich niet vreemd, door de begrijpelijke reden.
Verdere hoogtepunten van ‘Goliath’;
‘Hostis Humani Generis’ is een lekker old school style nummer waarin je hoort waar Exodus altijd goed in geweest en gelukkig nog steeds is. Dat hoor je ook in ‘The Changing Me’, waar een Metallica invloed te detecteren en je Dukes als het agressievere broertje van Hetfield zou kunnen beoordelen.
Het titelnummer begint zo je ervan kan verwachten; traag en dreigend met Maiden-achtige twin gitaar melodielijnen van de heren Holt en Altus. ‘Summon Of The God Unknown’ is een gevarieerde lange track en een van de beste, waarin Duke wat meer zingt. ‘The Dirtiest Of The Dozen’ is naar verwachting een snelle track, met iconisch riffwerk en een Exodus nummer waar alle jaren in samengevat lijken; geroutineerd maar zeker niet oubollig. De energie spat er nog steeds vanaf.
Dat Exodus in hun 40-jarige bestaan nog maar 12 album wist te maken is als een magere score te duiden. Echter weet de band wel steeds heel goed te laten horen waar ze voor staan en als mede-uitvinders van het thrash genre, dwingen de mannen groot respect af door releases als ‘Goliath’. Goed lokvoer voor menig circle pit dus!  De band begon in februari al aan een Amerikaanse tour, samen met Anthrax en Megadeth en steekt in maart de oceaan naar de UK en het Europese vasteland voor een indrukwekkend aantal van 29 shows, met Carcass en Kreator, alvorens meteen weer in de USA door te pakken met Sepultura als support. Fijn dat er nog bands als deze bestaan, voor dinosauriërs als ondergetekende, maar ook voor de jongere garde die nieuwsgierig naar bands van toen is.