Epica, Amaranthe, Charlotte Wessels in Ziggo Dome – Amsterdam – 7 februari 2026
“Als dit nummer nog niet voor het nodige kippenvel heeft gezorgd, wordt dat zeker bewerkstelligd door een weergaloze uitvoering van ‘Tides Of Times’ waarvoor Coen Jansen zich achter de piano nestelt en de muzikale begeleiding verzorgd voor de op een verhoging staande Simone Simons, die werkelijk de sterren van de hemel zingt op dit geweldige nummer.”
Het lijkt al weer zo lang geleden dat onze vaderlandse trots Epica zich in het zweet werkte in de kleinere zaaltjes in Nederland. Langzaam maar zeker heeft de band zich op weten te werken en is heden ten dage uitgegroeid tot één van de vaandeldragers binnen het symfonische metal genre. Het zestal is de kleine zaaltjes dan ook al lang ontgroeid en mag zich anno 2026 zelfs profileren als co-headliner in de grootste concertzaal in Nederland, de Ziggo Dome. Toegegeven, de zaal is niet helemaal uitverkocht maar met een kleine negenduizend aanwezigen is het lekker vol en kan Epica vol trots terugkijken op de muzikale reis die ze vanaf het prille begin tot op heden gemaakt hebben. De band speelt vandaag een co-headline show met het Zweedse Amaranthe en de support act is voormalig Delain zangeres Charlotte Wessels. En uiteraard is er bij een show van dit formaat weer een speciale gast ingevlogen.
25 februari 2026 I Tekst: Sjak Roks, fotografie: Peter Bulkmans
Gelukkig vindt de show van vandaag op een zaterdag plaats, want de eerste support act, Charlotte Wessels’ Obsession, mag al om 18.40 uur het podium op om gedurende een minuut of veertig hun niet onaanzienlijke kunsten te vertonen. Het eerste wat opvalt is dat Charlotte er enorm afgetraind uitziet en dat de energieke band met ‘Chasing Sunsets’ een erg overtuigde start maakt. Zoals gewoonlijk zit het met de vocalen van mevrouw Wessels wel snor en ze is zichtbaar in haar nopjes achter haar met bloemen versierde microfoonstandaard. Natuurlijk trekt de sympathieke frontvrouw alle aandacht naar zich toe, maar we mogen ook haar band zeker niet vergeten. Allereerst is daar Nina van Beelen, de nieuweling achter de toetsen, die met name door haar uitstekende achtergrondzang de nodige indruk maakt. Drummer Joey de Boer speelt door een achillespeesblessure op halve kracht, maar daar is in de praktijk helemaal niets van te merken en samen met bassist Otto Schimmelpenninck van der Oije zorgt hij voor de heavy fundering. De ster van de show, naast natuurlijk Charlotte Wessels, is echter meestergitarist Timo Somers, die met zijn uitmuntende solo-werk op niet mis te verstane wijze bewijst tot de beste gitaristen van de Benelux te behoren. Hierdoor komen nummers als ‘Dopamine’, het nieuwe ‘After Us, The Flood’ en afsluiter ‘The Exorcism’ uitstekend uit de verf. Absoluut hoogtepunt binnen het oevre van de sympathieke en charismatische zangeres is en blijft echter het schitterende ‘Soft Revolution’ dat andermaal voor het nodige kippenvel zorgt. Het afscheid van de band komt dan ook letterlijk en figuurlijk veel te vroeg, maar met zoveel kwaliteit zal het niet al te lang duren voordat Charlotte Wessels’ Obsession de support act status weet te ontgroeien! Een terecht ovationeel applaus is daarom ook op zijn plaats.
Setlist Charlotte Wessels:
- Chasing Sunsets
- Dopamine
- The Crying Room
- Soft Revolution
- Tempest
- After Us, The Flood
- The Exorcism
Na een korte ombouwpauze is het de beurt aan de energieke, moderne metal van Amaranthe. Op voorhand zijn er de nodige twijfels of deze poppy power metal band wel past bij Charlotte Wessels en Epica, maar gedurende ruim vijfenzeventig minuten speeltijd weet deze Zweedse machine de meeste aanwezigen toch voor zich te winnen. Je kunt dan wellicht niet te porren zijn voor het genre waarin Amaranthe zich begeeft, maar met de uitvoering is absoluut niets mis. De bandleden zijn continu in beweging en met name de drie vocalisten zijn overal op het podium te vinden. Natuurlijk weet zangeres Elize Ryd de meeste aandacht op zich te vestigen, maar vocaal gezien laat ze vanavond toch wel wat steekjes vallen en komt ze bij tijd en wijlen wat schreeuwerig over. Dat geldt ook voor Mikael Sehlin, maar bij hem is dat juist de bedoeling, omdat hij de extreme gruntzang voor zijn rekening moet nemen. Degene die het meeste indruk maakt is Dynazty zanger Nils Molin, die werkelijk fantastisch op dreef is en zijn collega-zangers regelmatig van het podium blaast. Met name de klassiekers zoals ‘Amaranthine’, ‘The Nexus’, ‘Call Out My Name’ worden goed ontvangen, maar ook het nieuwe ‘Chaos Theory’ klinkt erg lekker. In ‘That Song’ zit nog een stukje ‘We Will Rock You’ van Queen in verwerkt en na het erg fraaie ‘Drop Dead Cynical’ verlaat de band toch onder luid gejuich het podium. De twijfel die er in eerste instantie bij velen in zat, is na dit optreden toch wel verdwenen en Amaranthe blijkt gewoonweg een sterke live-band te zijn.
Setlist Amaranthe:
- Fearless
- Viral
- Digital World
- Damnation Flame
- Maximize
- Strong
- PvP
- Crystalline
- Boom!1
- The Catalyst
- Re-Vision
- Chaos Theory
- Amaranthine
- The Nexus
- Call Out My Name
- Archangel
- That Song
- Drop Dead Cynical
Als je het over sterke live-acts hebt, kom je automatisch uit bij Epica en ook vanavond laat deze formatie zien en horen hoe men gedurende de jaren gegroeid is. Natuurlijk is het overgrote gedeelte van het publiek voor deze band gekomen en de ontvangst is dan ook navenant. Nadat de van ‘The Symphonic Synergy’ bekende robot Kevin de toeschouwers welkom heeft geheten en afgeteld heeft van tien naar nul, barst het spektakel los. Met ‘Apparition’ en een sterke uitvoering van ‘Cross The Divide’ wordt de toon gezet voor een weergaloos optreden, met een werkelijk fenomenale Simone Simons. Ondersteund door een prima geluid zijn de hoogtepunten niet van de lucht, te beginnen bij ‘Martyr Of The Free World’. Ook ‘Unleashed’ wordt geweldig neergezet en wordt gedeeltelijk akoestisch gebracht. Tijdens de van ‘The Alchemy Project’ afkomstige ballad ‘Sirens – Of Blood And Water’ wordt Simone in eerste instante vocaal bijgestaan door Charlotte Wessels en Elize Ryd, waarna deze drie grootheden later ook nog vergezeld worden door ex-Arch Enemy zangeres Alissa White-Gluz. Wat een enorm leuke en positieve verassing! Als dit nummer nog niet voor het nodige kippenvel heeft gezorgd, wordt dat zeker bewerkstelligd door een weergaloze uitvoering van ‘Tides Of Times’ waarvoor Coen Jansen zich achter de piano nestelt en de muzikale begeleiding verzorgt voor de op een verhoging staande Simone Simons, die werkelijk de sterren van de hemel zingt op dit geweldige nummer. Voor velen (inclusief mijzelf) is dit dan ook het absolute hoogtepunt van de avond! Natuurlijk komt Coen nog even een praatje houden, waarbij hij met name dankbaar is voor de groei van een “kutrockbandje” naar een band die nu in de Ziggo Dome staat. Hierna wordt het Epica-anthem bij uitstek ‘Cry For The Moon’ ingezet, dat luidkeels wordt meegezongen. Jammer genoeg houdt een co-headline toer in dat Epica slechts een tachtigtal minuten mag spelen en dat is voor de meeste fans veel te weinig omdat er dan een heleboel klassieker niet gespeeld kunnen worden. Helaas is daar geen ontkomen aan, maar met het drieluik ‘Fight To Survive’, ‘The Last Crusade’ en het swingende ‘Beyond The Matrix’ (waar Alissa White-Gluz haar vocale ondersteuning weer aan verleend) wordt de avond op een passend manier afgesloten. Epica bewijst op deze avond eens te meer een geweldige live-band met fantastisch song materiaal te zijn!
Setlist Epica:
- Apparition
- Cross the Divide
- Martyr of the Free Word
- Eye of the Storm
- Unleashed
- Never Enough
- Sirens – Of Blood and Water
- Tides of Time
- The Grand Saga of Existence
- Cry for the Moon
- Fight to Survive
- The Last Crusade
- Beyond the Matrix
