AOP Records heeft een uitstekende neus om bands te ontdekken die zich manifesteren op de dunne scheidingslijn tussen black metal en post metal. Ditmaal maken we kennis met de Italiaanse atmosferische black metal band Duir. Er zijn ook folk invloeden en die uiten zich op een vrij unieke manier in het geheel. Het geluid van draailier, doedelzak en fluitjes is overal aanwezig, edoch zonder dat we hier van een gebruikelijke pagan/folk band gaan spreken. Het is echt wel black metal, van het hevige soort zelfs, vandaar de titel ‘Catarsi’. De band zingt in het Italiaans, maar dit is een catharsis, zoveel is duidelijk.

Het was gitarist MK die in 2013 de band oprichtte. Hij wou zijn persoonlijke visie op black metal creëren en dit is inderdaad moeilijk te vergelijken met andere bands (of het zou Saor moeten zijn). In eigen beheer bracht men een demo en een EP uit, in 2022 volgde een volbloed debuutalbum ‘T.S.R.N.I. – Impermanenza’ en intussen stoomde het kwintet klaar voor de wereldpodia, want ze werden een druk toerende band. Deze geleidelijke evolutie heeft geleid tot een labelcontract.

De band heeft een sterk imago, zo merken we in de videoclips. Het volledige lichaam en gezicht is bedekt in het zwart, maar fluorescerende felgekleurde strepen (alsof het krassen van nagels op een hard voorwerp gevisualiseerd werd of ook: verwant aan het geraamte (beenderen)) trekken de aandacht. Het zijn lichtschakeringen die bepaald intrigerend zijn. De naam Duir komt van een Keltisch woord voor ‘eik’, een symbool van duurzaamheid en wijsheid. De band schrijft nu teksten met existentiële inslag en zo vertelt ‘Catarsi’ het verhaal van een soldaat in de Eerste Wereldoorlog. Geen lege doos die je hier aanschaft, maar een werk waarover nagedacht is en dat zich uit met een enorme densiteit. Dat wordt gespreid over zes uitgebreide songs. Opener ‘Manifesto’ neemt al meteen tien minuten van je leven in beslag. Een bedachtzaam tokkelende gitaar gaat al vlug op in black metal furie, met de dwingende screams van Vox in Umbra, met een lange kreet viert hij de acceleratie naar blastbeats. Het heeft een epische aanpak en halverwege mag het even wat trager. Het weeë geluid van de folk instrumenten bepaalt mee de algemene indruk. Er blijft behoorlijk wat vaart in de andere songs en het geheel is vrij druk. In de single ‘Impeto’ horen we even een zangbijdrage van L.G. (Duitse tekst) van labelgenoten Ellende. Het album werd trouwens gemixt en gemastered door P.G. van Groza in de Ad Nauseam Sounds studio en het resultaat is indrukwekkend. ‘Della Notte’ is instrumentaal met glansrol voor tragere gitaar leads en fluit. Dit is een heel interessante ontdekking waar we hopelijk nog veel van gaan horen.