Het lijkt nog maar zo kort geleden dat ‘Lichtvrees’, het debuut van het black metal duo Doodswens verscheen, als hoogtepunt van de onwaarschijnlijke opmars van Inge en Fraukje uit het Eindhovense. Een vier nummers tellende demo was al wat nodig was om in 2019 op Roadburn te staan, twee jaar later gevolgd door een eerste album, uitgebracht door Svart Records. Het kon niet op, een Europese toer als voorprogramma van Marduk was het volgende hoofdstuk in het succesverhaal – en tegelijkertijd een keerpunt. Fraukje kwam erachter dat het live gedeelte van het in een band spelen voor haar teveel stress gaf en deed een stapje terug. Dit had het einde van de band kunnen zijn, maar met een nieuwe bassist en gitarist, in moderne black metal stijl slechts met de initialen R. (voor Riccardo) en P. (voor Peter) aangeduid, maakte Inge (I. intussen) een doorstart. Die doorstart leidt nu tot het tweede album, dat gewoon ‘Doodswens’ heet.

Er is logischerwijs nogal wat veranderd, in de vier jaar die zitten tussen ‘Lichtvrees’ en dit nieuwe titelloze album, dat eveneens door Svart wordt uitgebracht. Zo rauw, kaal en ingetogen post-black als ‘Lichtvrees’, inclusief feedback experimenten en spoken word, af en toe klonk is het niet meer. “Blastbeats en vier minuten lang schreeuwen is meer mijn ding”, zoals I. het nog niet zo lang geleden verwoordde. Doodswens anno 2026 is eigenlijk een compleet nieuwe band en daardoor is vergelijken zinloos. Met een andere zangeres (Inge doet tegenwoordig naast de drums ook de vocalen) én een bassist.

Die bassist is overduidelijk aanwezig en zorgt niet alleen voor een veel voller geluid, hij trekt het geheel ook naar een ander, lager register. Doodswens 2.0 is meer metal anno nu is en leunt minder op een post-metal interpretatie van primitieve Noorse tweede golf black metal. Anders gezegd, je voelt Doodswens nu in je maag en niet meer in je vullingen.

Het is even wennen, dit nieuwe geluid, maar als het kwartje eenmaal gevallen is dan is het erg lekker. Neem bijvoorbeeld het langste nummer op deze plaat, ‘She Carries The Curse’ – Engelse titel, Nederlandstalige tekst. Apart – dat nog het meest aansluit op het geluid van Doodswens 1.0 met een ingetogen, enigszins spookachtige opening waarin dreigend en slepend gitaargetokkel wordt gecombineerd met samples van vuur, druipend water en onweer. Na bijna twee minuten gaat het onweer over in een muur van blastbeats, basloopjes en wall-of-sound gitaargeweld waarover een uiterst duistere satanistisch tekst wordt uitgebraakt. Dit zijn duidelijk de sterkste momenten op ‘Doodswens’. Helaas wordt het gecompenseerd met songs die minder geslaagd zijn. Het eerste deel van ‘Devil’s Stone’ is vrij saai en nogal generiek. Dat het in de tweede helft van het nummer heftiger en daardoor een stuk interessanter wordt maakt de tamme start helaas niet goed.

Los van de incidentele dipjes is ‘Doodswens’ een retestrak en kneiterhard album. Wat is ingeleverd aan experiment en sfeer is teruggekomen in de vorm van impact. De bas prominent vooraan in de mix geplaatst en dat zorgt voor een heaviness die de band voorheen niet had. De lyrics, afwisselend in het Nederlands en Engels, zijn over het algemeen vrij algemene, bijna clichématige satanische oprispingen. Ze lezen als een transcriptie van een heksensabbat met als meest opvallende gimmick dat bij een aantal songs soms midden in een couplet van taal gewisseld wordt. Het valt niet echt op, wat niet gek is. Black metal lyrics zijn zelden verstaanbaar. Het is niet per se virtuoos allemaal, intens is het des te meer en bij een black metal album is dat zonder meer goed. De agressie spat uit de groeven en maken de doorstart van Doodswens zonder meer geslaagd.