Ook deze hoes van Dead Express past weer precies in hun straatje; het is wederom ietwat campy duister, inclusief de teruggekeerde doodskop. De muziek zelf is van een iets lichter kaliber; rauwe en pakkende sleaze, glam en high energy rock ‘n’roll. Neem Stooges als basis, gooi er wat Hanoi Rocks en AC/DC bij en doe het in de blender met Gluecifer, Turbonegro  en landgenoten Hellacopters.

Qua nummers en ook uitvoering is dit dan misschien wel “het kleine broertje van”, maar dat neemt niet weg dat deze muziekjes bijzonder goed te consumeren zijn. Daarbij meen ik het gevoel te hebben dat de nummers zelf vaak nog beter binnenkomen en blijven hangen, dan bij voorgaand werk. Niet alle nummers van de eerdere albums konden de aandacht optimaal vasthouden. Het is nog steeds nergens ook maar een beetje origineel, maar vaak wel behoorlijk catchy, energiek en komt heel eerlijk en bevlogen over. Een tiental tracks, die ideaal zijn voor een ritje op de snelweg. Met titels als ‘Moving On’, ‘Stranglehold’ en ‘Tough It Out’, weet je het wel zo’n beetje. En mocht je twijfelen, dan maken ‘Hellbound’ of ‘Demon Seed’ het wel duidelijk. Eigenlijk zijn de nummers nog net zo punkrock als voorheen, maar de nieuwe zanger heeft net iets meer een gruizige hardrock bite, waardoor het totaal toch net iets meer de hardrock-kant opgaat. Het is misschien even wennen voor luisteraars die reeds bekend zijn met de band, maar dit kan ook prima naar mijn smaak. ‘Almost Forever’ doet het prima in de (auto)stereo, maar live zou dit wel eens helemaal kunnen knallen! Zou ik wel eens willen meemaken; kom maar eens deze kant op.