Corrosion Of Confirmity brak vooral door in de jaren negentig met de albums ‘Blind’ (1991), ‘Deliverance’ (1994) en ‘Wiseblood’ (1996). De groovende rockband uit het Amerikaanse Raleigh (North Carolina) heeft roots in hardcore en dat is nog steeds te merken in sommige songs. Later ontpopte men zich tot groovende Southern rockband met scherpe randjes. Soms heavy, dan weer psychedelisch, maar aangezien COC al ontstond in 1982 drijven de mannen vooral op invloeden uit de jaren zeventig. Namen? Wel, de opvallendste invloeden die we vandaag aantreffen zijn Black Sabbath (riffs) en Jimi Hendrix (wollige zang en excellent gitaarwerk). De band geeft zelf aan dat hun lievelingsmuziek gaat van Black Flag tot ZZ Top en van Neil Young tot Discharge. Deze muziek diende ook als inspiratiebron toen ‘Good God / Baad Man’ geboren werd in het diepe zuiden van de VS, Mississippi.

Dit elfde studioalbum komt plots als een verrassing, want het is al sinds 2018 geleden dat we het laatste nieuwe werk van de heren leerden kennen (‘No Cross No Crown’) en daarna kwam het voortbestaan van de band zelfs op losse schroeven te staan, want begin 2020 wisselde drummer Reed Mullin het tijdelijke voor het eeuwige en luttele maanden later gaf bassist Mike Dean aan dat hij het (voor de tweede keer) zat was om zoveel van huis weg te zijn. Weg was de bekendste versie van COC, want doorheen de jaren is er flink wat geschoven onder muzikanten.

Stoppen of verdergaan? Daar heeft men eigenlijk weinig woorden aan vuil gemaakt. De overgebleven muzikanten Pepper Keenan (zang, ritmegitaar) en Woody Weatherman (lead guitar) staken de koppen bij elkaar, luisterden naar hun favoriete muziek en daaruit ontstonden nieuwe nummers. Zo veel dat men besloot er een dubbelalbum van te maken. 64 minuten kon evengoed als een enkeling uitgebracht worden, maar de mannen vonden een verdeling van de songs erg belangrijk. De sfeer van ‘Good God’ is anders dan de toon op ‘Baad Man’.

Voor de baspartijen deed men beroep op Bobby Landgraf. Net zoals Pepper, speelt hij in Down. De studiodrums werden gefikst door Stanton Moore die in 2005 ook al te horen was op ‘In The Arms Of God’. Live wordt hij echter vervangen door Nick Shabatura, dat was zo overeengekomen van bij het nieuwe begin. Rockend gaat men van start in ‘Good God? / Final Dawn’. Verkondigende zang, dan gesproken stuk en het lijkt uit te monden in een spontane jamsessie. De mediumtempo vuige rocker ‘You Or Me’ heeft een vintage sound, klinkt ongepolijst, ja zelfs een beetje rommelig en van die indruk kan ik me niet ontdoen in sommige andere songs ook. Vervorming, feedback, allemaal leuke effecten, maar soms ben je even de weg kwijt. De riffs van ‘Gimme Some Moore’ doen aan Black Sabbath denken, maar er wordt wel vinnig gesoleerd. Al Jourgensen (Ministry) en gitarist Monte Pitman (Madonna) laten zich horen als gastmuzikanten. Het wordt pas echt spannend wanneer het inleidende, instrumentale ‘Bedouin’s Hand’ overgaat in een meer epische (en tragere) 9-minutentrack die luistert naar de naam ‘Run For Your Life’. Eindigen in schoonheid voor dit eerste deel dus, met als toemaatje nog een toespraak van een vroegere Vietnam veteraan als ‘spoken word’ moment.

Het tweede deel ‘Baad Man’ vangt aan met de song met die titel. Het is smeuïg gezongen ern er zijn heuse funkelementen in verwerkt, zodat het ritme erg speels is. Men noemt het een ‘jaren ’70 stomper’. Dat gevoel blijft in ‘Lose Yourself’ de boventoon voeren. Het is wat onduidelijk waar men heen wil. ‘Mandra Sonos’ is een intro, het gaat over in ‘Asleep On The Killing Floor’ dat vooral opvalt door zijn hardcore zang, al is de gitaarsolo wel Jimi Hendrix achtig en zijn de trommeltjes leuk. De sfeer van het diepe zuiden druipt van ‘Handcuff County’. ‘Swallowing The Archor’ lijkt me weer het resultaat van een improvisatie en een mooie, weemoedige song vinden we in ‘Brickman’. Dit tweede deel sluit op een aparte manier af met ‘Forever Amplified’. Weer Black Sabbath riffs, weer mompelende Jimi Hendrix zang, maar dan een gospelzangeres die alle vrijheid krijgt. Anjelika Joseph is de naam en ze zingt al jaren in de New Orleans jazz/funk formatie Galactic. Zoals je merkt wordt er van alle walletjes gegeten en geserveerd. Ook wat opnamen betreft, want buiten de productie van Warren Riker, is er ook opgenomen in de studio van de Bee Gees. Barry Gibb stond hen zelfs persoonlijk bij. Deze plaat is COC ten voeten uit, maar ook een schilderij vol diverse (klank)kleuren. Een ruim interesseveld is dus vereist.