Brainstorm festival 2026 in Gigant, Apeldoorn – 6 en 7 november 2026
“Met dit slepende euvel eindelijk opgelost, was Brainstorm dit jaar een nog groter feest dan het altijd al was!”
Waar een kind van basisschoolleeftijd met spanning vakjes aftikt tot zijn verjaardag, doe ik dat altijd tot een zeker weekeind begin november. Mijn verjaardag zit er dan alweer maanden op, maar dan is het wel tijd voor Brainstorm festival. Deze happening in Apeldoorn is al jaren een vast moment in mijn concertagenda. De poster oogde maar wat interessant, met niemand minder dan ex-Kamelot zanger Roy Khan als headliner en daarbij de fantastische black metal formatie Cân Bardd en Brainstorm 2019 headliner Sirenia in de subtop. Dit feestje was bij voorbaat al geslaagd en aan mij de eer om te vertellen hoe geslaagd Brainstorm dit jaar weer was.
16 november 202 I Tekst: Jori
Vrijdag
Ook voor de organisatie was deze editie meer geslaagd dan ooit. De zaterdag verkoopt al jaren uit maar dit was de eerste Brainstorm met ook een uitverkochte vrijdag. Het was bij aankomst dus ook al een gezellige drukte bij de Gigant waar we net op tijd waren voor openers Natussummori, ik daag je uit dit in één keer foutloos uit te spreken. Deze Duitsers spelen een zeer verdienstelijke pot pagan metal en doen dat met een wel achtkoppige band als ik goed geteld heb. Naast de traditionele instrumenten vinden we op het podium ook een viool, cello, fluit en harp. Dat heeft natuurlijk enorme potentie om iets heel interessants te worden, en die belofte wordt met vlag en wimpel ingelost. De muziek van deze band is prachtig en zit echt goed in elkaar, ondanks dat er acht man tegelijk staat te raggen klinkt het niet overvol en modderig. Een fantastische opener met een wat mij betreft veel te korte speeltijd, gelukkig spelen ze straks nog een akoestische show in de theaterzaal.
We blijven met Illumishade een beetje in hetzelfde hoekje hangen. Deze band heeft Eluveitie muzikanten Jonas Wolf, Yannick Urbanczik en Fabienne Erni in de gelederen en opereert in dezelfde wateren als hun bekendere broodheer. Dat betekent dat we rijke folky metal horen. Toch is dit absoluut geen kloon, want deze muziek is iets minder springerig en wat meer straightforward en dat is een fijn contrast. Helaas moest de toetseniste verstek laten gaan en dus komen de toetspartijen van de backing track. Desondanks speelt de band overtuigend en de zoals altijd fantastische vocalen van Fabienne maken dit optreden perfect af. Er komen nog wat technische problemen naar voren, maar daar laten deze ervaren muzikanten zich niet door uit het veld slaan. Vraag me niet hoe deze Zwitsers hier in godsnaam op zijn gekomen, maar we moeten ineens meezingen met “Er staat een paard in de gang”. Ik hoef niet uit te leggen dat de DJ na het optreden als eerst een zeker stukje van André van Duin laat horen?
Als er één band is die de term “white metal” tot in het extreme trekt is het wel Wytch Hazel. Niet alleen zijn ze onomwonden kerkelijk in hun teksten, dankzij hun outfits lijdt de Europese chemische industrie al vijftien jaar onder een tekort aan waterstofperoxide. Ondanks dat dit absoluut mijn ding niet is kan ik niet ontkennen dat dit optreden echt een stuk beter is dan hun vorige verschijning op Brainstorm wat in 2022 was. Dat ook de vaste kern bezoekers van Brainstorm (die sowieso bovengemiddeld religieus ingesteld is) hier wel brood van lust wordt snel duidelijk. De zaal is tot de nok toe vol en er wordt een goed feestje gebouwd. Er wordt verteld dat bij de merchandise straks misschien wel de laatste kans op handtekeningen van twee van de bandleden, stoppen er twee mee? Ondanks dat de energie in de zaal opperbest is vind ik de muziek toch wat saai worden en beweeg ik mij alvast richting theaterzaal.
Een goede keuze blijkt, want meer mensen waren onder de indruk van openers Natussummori en voor hun akoestische sessie was de zaal dan ook tot maximale capaciteit gevuld. De line-up van de band lijkt anders, of heb ik eerder gewoon verkeerd gekeken? Voor deze akoestische sessie zit een achttal muzikanten klaar voor wat mijn persoonlijke hoogtepunt van de dag gaat worden. Allemachtig wat is dit fantastisch mooi zeg! Sommige nummers herken ik van de elektrische set, maar in deze setting komen alle muzikale details nog veel beter naar voren. Wat ontzettend leuk is, is dat de vocalen nog altijd vol met grunts en fry screams zitten terwijl de muziek qua heftigheid een flinke stap terug doet. Ook zijn de teksten beter te verstaan en ondanks dat ik met mijn niveau Duits niet alles meekrijg, hoor ik wel dat deze band tekstueel net zo sterk is als muzikaal. Af en toe prikt er zelfs een traantje, wat een geweldige show!
Als dagheadliner is Sirenia gekozen en dit blijkt uiteindelijk een prima excuus om op tijd naar bed te gaan. De melodische en symfonische metal van deze band klinkt op de cd’s heel aardig, maar komt in deze live setting voor geen meter uit de verf. In een band waar de toetspartijen zo belangrijk zijn, zet je als band van dit formaat toch gewoon een toetsenist op het podium? Zeker de helft van de gespeelde noten komt van de backing track en dat haalt zoveel spontaniteit en energie weg. In Emmanuelle staat er een uitstekend zangeres op het podium, toch zit ze er geregeld behoorlijk naast. Misschien de boezem iets té strak opgeduwd om nog fatsoenlijk te kunnen zingen? Ook deze band heeft eerder op Brainstorm gespeeld en heeft daarom de herkenbaarheidsfactor mee, dat kan echter niet verbloemen dat vandaag de headliner de zwakste band van de dag was.
Zaterdag
Helaas hebben we het Italiaanse Dark Ages net moeten missen dus openen we de festivalzaterdag met de enige band van Nederlandse origine: Nephylim. Het is alweer een paar jaar geleden dat ik de band aan het werk heb gezien, toen nog met een andere bassist. Het is fantastisch om te zien dat de band, die sowieso al erg sterk was, nog verder is gegroeid. De melodic death metal van de heren zou zo uit Scandinavië kunnen komen en ze mixen er een smakelijk vleugje folky geluid in mee, wat de Finse band Wolfheart als vergelijker opdringt. De setlist van vandaag bestaat voornamelijk uit hun materiaal van het nieuwste album, aangevuld met twee stukkies van het debuut. Zanger Tijn is blijkbaar de internationale faam inmiddels gewend en moet even schakelen om in het Nederlands te praten; “Het volgende nummer is called…” is een van de daaruit volgende Babylonische verwarringen, ook schijnen ze hun eigen shirts te kopen bij de merch. Leuk om de band weer eens gezien te hebben, smaakt weer naar meer!
De volgende band is weer een Christelijke, maar leggen het er iets minder dik bovenop dan hun genregenoten van gisteren. Signum Regis is met recht een van de grotere namen uit Slowakije en met hun laatste album ‘Beyond Spacetime’ hebben ze die reputatie weer bekrachtigd. Vanavond is de band helaas iets te laat, Jezus heeft ze niet beschermd tegen een lekke band. De vertraging valt gelukkig mee en dus kunnen we alsnog zo goed als de volledige geplande speeltijd van deze rasmuzikanten mee krijgen. Het begin is wat rommelig en de zang goed vals, misschien omdat er geen tijd was voor een fatsoenlijke soundcheck? Na twee nummers zijn de euvels gelukkig weggestreken en is het volop genieten van de progressieve power metal van dit vijftal. Zonder meer te prijzen is dat deze band gewoon lekker alles live doet met een toetsenist op het podium, geen alsof-gedoe met volgepompte backing tracks. Vooral gitarist Filip maakt indruk, en ook zanger Mayo, terug van weggeweest, voelt zich weer helemaal thuis bij Signum Regis. Er wordt dan ook relatief veel materiaal gespeeld van de EP ‘Through The Storm’, het eerste album (eigenlijk een EP) wat hij met de band gemaakt heeft. Hopelijk blijft hij nu weer even hangen en kan de band weer op volle kracht vooruit.
Het Britse Fellowship is de volgende band die het podium mag betreden en dit is een groep die van ieder optreden een feestje kan maken. Dit heeft de band in korte tijd behoorlijk populair gemaakt en die populariteit is vooral te danken aan de goede podiumpresentatie en hun enorme positieve energie. Muzikaal stelt de supersimpele gesuikerde power metal muzikaal echter niet zoveel voor, en van een weergaloze zanger kunnen we hier ook niet spreken. Deze zanger heeft trouwens de nieuwe bassiste van de groep gevonden in zijn verloofde en deze dame heeft het overduidelijk net zo naar haar zin op het podium als de drie mannen in de groep. Het enthousiasme en de energie werken lekker aanstekelijk en het is in de kuil dus ook één groot dans, headbang en springfestijn. Een festijn wat ik niet volledig heb bekeken, want inmiddels is het ook hoog tijd om wat te eten. Ontzettend jammer dat ze geen hamburgerkaart meer hebben in het café zoals voorgaande jaren, dan maar naar de shoarmaboer.
Met een (iets te?) volle maag terug naar de Gigant om plaats te nemen in de theaterzaal, hier maakt pianiste Amimea (Merit Visser) haar opwachting. Geen metal, geen metalhead, maar dat is nou juist het leuke aan dit festival. Ook iets als dit kan er gewoon tussendoor geprogrammeerd worden en de bezoekers inclusief ikzelf genieten hier ook volop van!
Na de pianoles weer richting de zaal om daar klaar te staan voor Cân Bardd. We zijn net op tijd en de zaal is propvol, dus dan maar een plekje met minder zicht. Deze band speelt atmospheric black metal en doet dat met een indrukwekkend instrumentarium. Het is zo goed als onmogelijk om je niet mee te laten slepen in deze grootse en epische klanken, sfeervol ondersteund door onder andere viool en fluit. Maar wat zeker benoemd moet worden is de fantastisch afgestemde vierstemmige zang, wat deze band absoluut een zeldzaamheid maakt in de hele metalwereld. Er wordt weinig tijd verkletst tussendoor, zodat we zonder onderbreking kunnen genieten van de lange en meeslepende composities. Zonder meer één van de hoogtepunten van het festival en een band die ik thuis nog eens ga opzetten met een goede koptelefoon.
We hebben al veel gezien, maar er kan maar één headliner zijn. Roy Khan kwam, zag, en overwon. Roy speelt alleen klassiekers uit zijn Kamelot verleden, trek gerust de parallel naar de headliner van vorig jaar: Fabio Lione met zijn Rhapsody verleden. Het Kamelot-album ‘The Black Halo’ staat vandaag centraal en Roy trapt direct af met een tweeluik van deze legendarische power metal plaat. Dat een ramvolle zaal gelijk volledig uit zijn dak gaat is hopelijk overbodig om te vermelden. Er komen ook andere Kamelot stukjes langs, maar ‘The Black Halo’ blijft toch telkens weer terugkomen. Roy heeft een indrukwekkende band meegenomen: Firewing (niet Firewind) gitarist Caio Kehyayan, toetsenist Lars Andre Kvistum van Roy’s andere band Conception, zanger Fábio Caldeira van Maestrick, en de volledige band Seven Spires. Het is naast Roy vooral Seven Spires zangeres Adrienne Cowan die de show steelt, wat een onmogelijk goeie zangeres is die dame toch! Combineer deze heuse all-star bezetting met het ijzersterke Kamelot werk en het resultaat kan al niet meer stuk. Dit is een optreden dat velen nog jaren in hun hart zullen koesteren als een hoogtepunt in hun concertbezoekende leven. Vooral legendarische nummers als ‘The Haunting’ en ‘Karma’ maken veel indruk. Bij ‘Forever’ wordt de volledige band voorgesteld. Roy is nederig en neemt voor iedereen de tijd, dit resulteert echter wel in een behoorlijke kletspauze waar nog twee volle nummers in hadden gepast, dus dat is wel een kleine domper. De toegift lijkt niet meer te komen, zelfs de muziek in de zaal gaat al aan. Gelukkig krijgen we toch nog ‘Ghost Opera’ en het geniale ‘March of Mephisto’, waarmee de show en het festival dus worden besloten met het openende nummer van het centrale album ‘The Black Halo’.
Het festival
Het kan de trouwe lezer niet ontgaan zijn dat Brainstorm Festival een jaarlijks hoogtepunt is op mijn muziekkalender. De sfeer hier is echt uniek, Brainstorm trekt meer dan welk festival dan ook een heel grote vaste kern bezoekers. In de Gigant ontstaan in november vriendschappen die een heel concertbezoekend leven meegaan en die verbondenheid voel je. In het café van de Gigant hangt dan ook twee volle dagen een gemoedelijkheid die nergens anders in de metal scene terug te vinden is. Het grootste pluspunt is al sinds jaar en dag de extra optredens in de theaterzaal. Dit is niet alleen een moment van even ontspannen in relaxte stoelen! Vaak staan hier enkele van de optredens die het meest gedenkwaardig zijn van het hele festival en dat was dit jaar niet anders. De pianoshow van Amimea was erg mooi om te zien, maar het was dit jaar toch echt de akoestische show van Natussummori die bij eenieder de harten wist te veroveren. Ook leuk is dat steeds meer bezoekers zich na de laatste bands een weg weten te vinden naar het sfeervolle “Bluescafé” aan de overkant van de straat. Hier staan vaak leuke blues- en rockbands te spelen en het is de perfecte locatie om je Brainstorm avond nog even van een toetje te voorzien.
Waar de vorige jaren de geluidproblemen zo talrijk waren dat ze wat mij betreft een apart logo op de festivalposter verdienden, schitterde de technische ellende dit keer in afwezigheid. Er is blijkbaar flink in geïnvesteerd, deels misschien door het festival wat deze kritiek vaker kreeg. Wellicht ook door de Gigant zelf, die de hele logistiek heeft herzien. De doorloop van concertzaal naar foyer en theaterzaal is niet meer bruikbaar, waardoor bezoekers door de lange smalle gang langs de uitgang gestuurd worden. Met permanent geopende buitendeuren daar was dat een frisse route. En over fris gesproken, de nieuwe klimaatbeheersing in de concertzaal is ook wel erg fanatiek afgesteld. Het was op sommige momenten echt ijskoud, waardoor ik de plekken achterin toch een beetje heb gemeden. Waar zijn die Russische koelkast-opstokende hackers als je ze nodig hebt? Maargoed, als dit de prijs is die we moeten betalen voor duizend keer betere geluidtechniek dan betaal ik die graag hoor. Het was echt een zucht van verlichting om niet band na band hun optreden te moeten onderbreken omdat de techniek het begaf. Met dit slepende euvel eindelijk opgelost, was Brainstorm dit jaar een nog groter feest dan het altijd al was!
Dat belooft wat voor de toekomst, en ook een andere belofte is niet mals. De headliner voor komend jaar is inmiddels aangekondigd en die headliner is niemand minder dan Rhapsody of Fire. De troefkaart is gespeeld, het is nu afwachten welke kaarten de organisatie nog tegen de borst houdt. In de categorie christelijke metal (een op dit festival altijd goed vertegenwoordigd genre) zou ik het leuk vinden als het festival de hand eens zou kunnen leggen op Flames of Fire. Brainstorm is daarbij een festival wat bands vaak op herhaling uitnodigt, en in die categorie zou ik mijn zinnen wel weer eens willen zetten op Serenity. En voor de Nederlandse inzending Vanaheim? Wat de line-up ook brengt, ik weet zeker dat Brainstorm 2027 weer een fantastisch feest wordt en dat ik dan ook weer in Apeldoorn te vinden ben!
Social media



